Δεν είμαι ο εαυτός μου αυτόν τον καιρό και το ξέρω.
Λειτουργώ με το μυαλό, διεκπεραιωτικά, το συναίσθημα έχει δευτερεύοντα ρόλο.
Υπάρχει κάπου κρυμμένο μαζί με την αληθινή Ειρήνη.
Τώρα υπάρχει ο φόβος, η ένταση, η αντίσταση, η άρνηση για αλλαγή.
Πόσο εύκολα βλέπω τις εξαρτήσεις στους άλλους…
Έχω μια μεγάλη εξάρτηση εδώ και χρόνια…το φαγητό.
Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να απαλλαγώ από τα κιλά μου.
Υπήρχαν χρόνια που ήμουν αδύνατη και ένιωθα πολύ όμορφα, όμως μόλις συνέβαινε κάποιο σοβαρό γεγονός στη ζωή μου, έπαιρνα κιλά.
Ξέρω ότι δεν μου χρειάζονται πια τα κιλά, όμως εμμένω σε μια εικόνα που δεν έχει τίποτα από εμένα ουσιαστικά.
Κι αν ξαναγεννήθηκα στη ψυχή, το βάρος μου, μού στερεί πολλές από τις χαρές τις ζωής.
Κάποτε ήταν η «πανοπλία» για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους κινδύνους που είχα φτιάξει στο μυαλό μου.
Ήταν ένας τρόπος να υπάρχω, φοβόμουν πολύ την αγάπη.
Φοβόμουν τους ανθρώπους, φοβόμουν τη ζωή.
Ήταν ο τρόπος να τιμωρώ τον εαυτό μου για κάθε λάθος που έκανα, να δίνω στον εαυτό μου φαγητό λόγω έλλειψης νοήματος για να ζω, λόγω σύγκρουσης συναισθημάτων.
Τώρα όμως; Γιατί δεν μπορώ να θυμώσω για αυτή την εικόνα που έχω ώστε να την αλλάξω; Κάπου με βολεύει ακόμα…κάπου εξυπηρετεί το εγώ μου.
Άλλο ένα πρόβλημα που με απομακρύνει από το στόχο μου, είναι η έλλειψη πειθαρχίας. Δυσκολεύομαι να βάλω όρια στον εαυτό μου, για αυτό χαόνομαι και αυτοπεριορίζομαι.
Μάθετε στα παιδιά σας να έχουν όρια από μικρά, έτσι θα μεγαλώσουν και θα είναι ελεύθεροι άνθρωποι.
Αχ Θεέ μου, τι να πρωτοαλλάξω στον εαυτό μου;
