Με τα φτερά της ψυχής ξανά...

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Ανάγκη να σε πάρω εγώ

2012-05-13T13:26:00.000+03:00

Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες!
Το τραγούδι είναι από το θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ "Ο κύκλος με την κιμωλία" μιλά για μια υπηρέτρια που αναλαμβάνει να μεγαλώσει το παιδί που η βασίλισσα έχει εγκαταλείψει για να σωθεί από τον πόλεμο, αυτή η γυναίκα ενώ στην αρχή το νιώθει σαν βάρος μετά το αγαπά σαν σαν δικό της παιδί. Αργότερα εμφανίζεται η πραγματική μάνα και το διεκδικεί στα δικαστήρια ,όμως στο τέλος ο δικαστής δίνει το παιδί στην υπηρέτρια.
Γιατί μάνα δεν είναι μόνο αυτή που γεννά ένα παιδί αλλά και αυτή που το μεγαλώνει, το ζει, το πονά,το νιώθει.
Και αν το δούμε πιο βαθιά, χρόνια πολλά στον κάθε άνθρωπο που θέλει να πάρει ένα ρόλο μητέρας για τον εαυτό του, να αγκαλιάσει, να αγαπήσει, να προστατεύσει το εσώτερο παιδί του!

Ν. Kαζαντζάκης Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

2012-05-07T19:39:00.001+03:00

Εκπληκτικός!Μέγιστος Ν.Καζαντζάκης!

CATASTROIKA (ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)

2012-05-04T23:14:00.001+03:00

Αξίζει να το δείτε!Ειδικά τώρα που πάτε να ψηφίσετε!

Ωριμότητα - Mario de Andrade

2012-04-24T22:32:00.001+03:00

Ενόψει της αυριανής ημέρας της επετείου της χούντας των συνταγματαρχών του ΄67

2012-04-20T23:38:00.000+03:00

Γενικά δεν μιλάω για πολιτικά θέματα, όμως τον τελευταίο καιρό ακούω πολλά. Ακούω από πολλούς ανθρώπους να λένε τι καλά να είχαμε τη χούντα. Αν και εγώ πιστεύω ότι τώρα έχουμε ένα άλλο είδος χούντας στην Ελλάδα και απογοητεύομαι όταν σκέφτομαι ότι αυτοί που επαναστάτησαν για να σωθούμε από τους δυνάστες έγιναν ακόμα χειρότεροι.

Ότι η γενιά της μεταπολίτευσης είναι η γενιά που κατάστρεψε την Ελλάδα! Μια γενιά που δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί την εξουσία που απόκτησε στα χέρια της.

Άρα το θέμα ήταν ποιος θα έχει την εξουσία και όχι η ελευθερία.

Όμως δεν επικεντρώνομαι σε αυτό, αλλά ότι θέλουμε την αλλαγή στην πατρίδα μας και στη ζωή μας με τον ίδιο τρόπο, με το φόβο απλά αλλάζουν τα πρόσωπα.

Δεν καταλαβαίνουμε ότι ο φόβος δεν θα μας πάει ποτέ μπροστά, εκτός πια αν είναι τόσο «χαραγμένη» στο DNA μας η υποδούλωση, ο φόβος ώστε μόνο να μπορούμε να λειτουργούμε ως σκλάβοι.

Τελικά τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους ίσως να μην τα ξεπεράσαμε ποτέ!

Όσο ο άνθρωπος δεν αποτάσσει το φόβο, θα ελκύει ανάλογες καταστάσεις και εξουσιαστές!

Μόνο μια αλλαγή συνειδητότητας θα έφερνε και αλλαγή στο πολιτικό τοπίο.

Αλλαγή με την ίδια λανθασμένη επιλογή δεν γίνεται.

Είναι σαν να προσπαθείς να ανοίξεις την πόρτα με το λάθος κλειδί και ενώ βλέπεις ότι δεν ταιριάζει, εκεί επιμένεις!

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ μωρό στα χρόνια της χούντας και οι μνήμες προέρχονται από διηγήσεις των γονιών μου κι ότι έψαξα και έμαθα με τα χρόνια, ακόμα και μέσα από το πολιτικό τραγούδι. Ντοκιμαντέρ σχετικά με τους συνανθρώπους μας που σάπιζαν στις εξορίες και στα μπουντρούμια.

Μάνες που έχασαν τα παιδιά τους, σπίτια που έκλεισαν.

Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή είχαμε καλή οικονομική κατάσταση;

Επειδή δεν είχαμε αύξηση του πληθωρισμού; Επειδή χάρισε τα δάνεια;

Μόνο η συνειδητότητα μπορεί να φέρει την αλλαγή, όσο κινούμαστε επιφανειακά, φως δεν πρόκειται να δούμε.

Κι αν δεν κινηθούμε κάθετα βαθιά μες στην ψυχή μας , να γίνουμε υπεύθυνοι και ώριμοι άνθρωποι , λευτεριά και λύτρωση δεν πρόκειται να δούμε!

George Frideric Handel - Sarabande

2012-04-08T15:02:00.001+03:00

Εκπληκτικό!Ακουγόταν στο σίριαλ "Πορφύρα και Αίμα" την δεκαετία του '70 αλλά και στην ταινία "Μπεν Χουρ" Το λατρεύω!

Μανώλης Μητσιάς - Τσάμικος (Χατζηδάκις - Γκάτσος)

2012-04-06T17:24:00.000+03:00

Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουράβλι και το ζουρνά
πάνω στην πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής.

Δική τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλυτώσουν αυτή τη φλούδα
απ' το τσακάλι και την αρκούδα.
Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς.

Από την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ' το σκοτάδι στη λευτεριά
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια.
Κριτής κι αφέντης είν' ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός.

Πόσο επίκαιρο ακόμα και σήμερα που οι ξένες δυνάμεις θέλουν να εξοντώσουν
την πατρίδα μας

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

2012-04-06T17:05:00.001+03:00

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

2012-04-02T17:22:00.001+03:00

Ένας άνεργος και αχρείαστος Άτλας!

2012-03-24T19:31:00.002+02:00

Κάποια μέρα θα φύγω μακριά και θα είμαι ελεύθερος
Και θα αφήσω τους στείρους, στη στείρα σιγουριά τους
Θα φύγω χωρίς ν’ αφήσω νέα διεύθυνση
Και θα περπατήσω σε κάποια γυμνή ερημιά
Για να παρατηρήσω τον κόσμο εκεί
Και τότε θα περιπλανιέμαι ξέγνοιαστος
Σαν ένας άνεργος και αχρείαστος Άτλας

Έχω καιρό να γράψω κάτι προσωπικό και να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα στο μπλογκ μου. Είχα ανάγκη να μείνω λίγο στη σιωπή, στην εσωστρέφεια, για να δω που βρίσκομαι πραγματικά,τι είναι αλήθεια και τι ψευδαίσθηση. Διάβαζα αυτό το ποίημα που βρήκα σε ένα βιβλίο του Dyer και κάτι μου έκανε. Σαν ένας άνεργος και αχρείαστος Άτλας! Έτσι αισθάνομαι αυτό τον καιρό, πολλές ασφάλειες που είχα καταρρέουν οικονομικές και συναισθηματικές γιατί δεν τις χρειάζομαι πια. Οι δικοί μου άνθρωποι τραβούν το δρόμο τους και εγώ το δικό μου και δεν με έχουν ανάγκη.
Τελείωσαν ρόλοι που με προσδιόριζαν χρόνια και με φέρνουν μπροστά στον εαυτό μου, στην ευθύνη του εαυτού μου και στο να ζήσω για μένα και όχι για τους άλλους και μέσα από τους άλλους. Τέλειωσε λοιπόν κι ρόλος του Άτλαντα!
Του ήρωα που στήριζε όλους κι όλα, κι ένιωθε σημαντικός και χρήσιμος μέσα από αυτό τον ρόλο. Πήρα απόφαση ότι για τους γονείς μου δεν μπορώ να κάνω κάτι, πήραν κι αυτοί την αληθινή τους υπόσταση, ο γιος μπήκε είκοσι χρόνων και ο ρόλος της μητέρας τελείωσε. Ο σύζυγος μια χαρά τα πάει, βρίσκεται στην Ιταλία και στην Ισπανία μετά, για επαγγελματικό ταξίδι. Εξελίσσεται και αυτός. Οι σχέσεις έχουν γίνει πιο αληθινές, πιο ανάλαφρες και ουσιαστικές.
Να ήμαστε λοιπόν Ειρήνη! Έλα μου ντε! Και ελεύθερη είμαι, και στον εαυτό μου στηρίζομαι , διαφοροποιημένη πλήρως από τους γονείς μου, είμαι πια ένας άλλος άνθρωπος.
Όμως πόσο παράξενο μου φαίνεται αυτό! Πόσο οικείο χρειάζεται να γίνει!
Δεν υπάρχουν εμπόδια κι όμως τι παράξενη αίσθηση είναι αυτή! Είναι στιγμές που έχει μια θλίψη, νιώθω ότι βρίσκομαι σε ακόμα άλλο ένα μεταβατικό στάδιο στη ζωή μου για την εξέλιξη μου. Μια αλλαγή, μια ευκαιρία για ζωή!
Τώρα στα σαράντα μου, μού ανοίγονται δρόμοι ,που δεν είχα την ευκαιρία να ζήσω στα είκοσι μου χρόνια. Θέλω αυτά τα χρόνια της ωριμότητας που έρχονται να είναι όμορφα, δημιουργικά, χαρούμενα! Δεν θέλω να είμαι από τους ανθρώπους που γερνούν και πονούν για όσα δεν έκαναν, για όσα δεν τόλμησαν από φόβο. Αλήθεια!
Πόσο μας έμαθαν να ζούμε μέσα από τους άλλους, να βάζουμε πρώτα αυτούς και μετά τον εαυτό μας. Ο ρόλος της μάνας! Τα κορίτσια «εκπαιδεύονται» από μικρά να είναι μητέρες. Σου λένε να βάζεις πάνω από όλα το παιδί σου, να ζεις για το παιδί σου, να βλέπεις σε αυτό τον εαυτό σου, να στηρίζεσαι σε αυτό, να προβάλεις σε αυτό όλα σου τα όνειρα, όλες σου τις προσδοκίες, αυτά δηλαδή που συμβαίνουν στις περισσότερες οικογένειες. Ξαφνικά έχω μπροστά μου ένα παλικάρι, που είναι ένας άλλος άνθρωπος, κι όχι εγώ , με όνειρα, με επιθυμίες.
Αλλά κανείς δεν σε μαθαίνει να ζεις για σένα, να είσαι τόσο πλήρης με τον εαυτό σου ώστε όλη αυτή την αγάπη, την αληθινή αγάπη να την δώσεις ολόψυχα στους δικούς σου ανθρώπους, χωρίς να παίζεις παιχνίδια, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα. Αυτά εν ολίγης! Τα έγραψα όπως μου ήρθαν χωρίς να διορθώσω κάτι, έτσι σκέψεις και συναισθήματα μέσα από την καρδιά!

Η γυναίκα

2012-03-08T15:37:00.000+02:00

Οι γυναίκες κατανοούν περισσότερο τους ρυθμούς της ζωής γιατί ζουν όλη τους τη ζωή ακολουθώντας ρυθμούς. Ακολουθούν τον ρυθμό της ίδιας της ζωής.

Οι γυναίκες είναι πιο ικανές να ακολουθήσουν τη ροή της ζωής από ότι οι άντρες. Οι άντρες θέλουν να σπρώχνουν, να τραβούν, ν’ αντιστέκονται, να κατευθύνουν τη ροή.

Οι γυναίκες τη βιώνουν και πλάθονται μαζί της για να δημιουργήσουν αρμονία.

Η γυναίκα ακούει τη μελωδία των λουλουδιών στον άνεμο, βλέπει την ομορφιά του Αθέατου, νιώθει τα τραβήγματα, τις έλξεις και τις ωθήσεις της ζωής.

Γνωρίζει πότε είναι η ώρα να τρέξει και πότε είναι η ώρα να αναπαυθεί.

Πότε είναι η ώρα να γελάσει και πότε είναι η ώρα να κλάψει.

Πότε είναι η ώρα να κρατήσει και πότε είναι η ώρα να ελευθερώσει.

Από το βιβλίο

Συζήτηση με το Θεό

Βιβλίο 2

Neale Donald Walsch

Αγάπη (Χαλίλ Γκιμπράν "Ο Προφήτης)

2012-02-28T23:12:00.000+02:00

Tότε η Αλμήτρα είπε: Μίλησε μας για την Αγάπη.

Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.

Και με φωνή μεγάλη είπε:

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησε την, μ΄όλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.

Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.

Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,

Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.

Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.

Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχυάσει.

Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.

Σε αλέθει για να σε λευκάνει.

Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.

Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,

Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης.

Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.

Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".

Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.

Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της.

Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.

Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.

Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης.

Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.

Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά

Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

(Αποσπάσιμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν "Ο Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη". Εκδόσεις Μπουκουμάνης)

Τι σημαίνει να είσαι αυθεντικός - Osho

2012-01-21T22:02:00.001+02:00

Όσσο, τι σημαίνει να είσαι αυθεντικός; Ποια είναι η φύση και ο τρόπος ζωής του αυθεντικού ανθρώπου;
Αυθεντικός είναι εκείνος που έχει ξεφύγει από την προσωπικότητα του. Υπάρχουν δύο λέξεις: Προσωπικότητα και Ατομικότητα.
Η προσωπικότητα είναι η ψεύτικη ταυτότητα, που σου δίνεται από την κοινωνία. Και η ατομικότητα είναι αυτό που η φύση σου έχει δώσει. Η ατομικότητα είναι υπαρξιακή. Η προσωπικότητα... είναι κοινωνική.
Σε κανονικές συνθήκες, ο καθένας ζει ως προσωπικότητα. Γι’ αυτό και η ζωή δεν είναι αυθεντική. Είναι ψεύτικη, είναι παραπλανητική, είναι υποκριτική. Ο άνθρωπος όχι μόνο κοροϊδεύει τους άλλους, αλλά κοροϊδεύει και τον ίδιο του τον εαυτό. Κοροϊδεύει τους άλλους και κοροϊδεύει και τον εαυτό του.
Η λέξη προσωπικότητα προέρχεται από το ελληνικό θέατρο. Στο ελληνικό θέατρο, όλοι οι ηθοποιοί φορούν προσωπεία, μάσκες. Δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο ηθοποιός, βλέπεις μόνο ένα προσωπείο και ακούς τη φωνή του ηθοποιού που βγαίνει μέσα από αυτό.
Στα λατινικά η λέξη προσωπείο ονομάζεται περσόνα. Η λέξη περσόνα σημαίνει ήχος, ήχος που βγαίνει από μια μάσκα. Δε μπορείς να διακρίνεις ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο.
Με τον καιρό, έχουμε ξεχάσει την καταγωγή της λέξης «προσωπικότητα».
Παρατήρησε όμως τον εαυτό σου και θα εκπλαγείς: όλα όσα είσαι είναι δανεισμένα. Όλες οι σκέψεις σου είναι δανεισμένες. Νιώθεις αβεβαιότητα, ακόμη και για τα συναισθήματα σου.
Διάφοροι άνθρωποι μου στέλνουν γράμματα και μου λένε: «Νομίζω πως είμαι ερωτευμένος.» Θαυμάσια… Δεν μπορούν να εμπιστευτούν ούτε το συναίσθημα τους. Νομίζουν!
Η προσωπικότητα σου σε περιβάλει από παντού και η ατομικότητα σου γίνεται κάτι σχεδόν κρυμμένο. Ποτέ δεν της επιτρέπεις να ζήσει – επειδή η κοινωνία δεν θέλει να ζήσεις ελεύθερα σύμφωνα με τις επιταγές της φύσης σου. Η κοινωνία θέλει να ζεις με τον τρόπο που εκείνη βρίσκει χρήσιμο.
Η προσωπικότητα είναι πολύ χρήσιμη. Ποτέ δεν εξεγείρεται, είναι πάντοτε σκλάβα. Δεν έχει τα κότσια να πει όχι. Ξέρει μόνο να λέει «μάλιστα κύριε.» Ακόμη και σε στιγμές που η εσώτατη ύπαρξή σου λέει όχι, η προσωπικότητα σου εξακολουθεί να λέει «μάλιστα κύριε.»
Ζεις μια ζωή μοιρασμένη, διχασμένη. Η κοινωνία υποστηρίζει την προσωπικότητα σου, γι’ αυτό και η προσωπικότητα έχει γίνει πολύ ισχυρή. Δεν υπάρχει όμως κανένας που να υποστηρίζει την ατομικότητα σου. Γι’ αυτό και η ατομικότητα – που είναι η φύση σου, που είναι η αληθινή σου δύναμη, που είναι η αυθεντική σου ύπαρξη – παραμένει στο σκοτάδι, καταπιεσμένη.
Με ρωτάς: ποιος είναι ο αυθεντικός άνθρωπος;
Αυθεντικός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος με το εξεγερμένο πνεύμα. Εξεγείρεται εναντίον της δικής του προσωπικότητας, όποιο και να’ ναι το κόστος. Δεν είναι προδιατεθειμένος να συμβιβαστεί σε ότι αφορά την ελευθερία του. Του είναι προτιμότερο να πεθάνει παρά να σκλαβωθεί.
Όλη μου η διδασκαλία στοχεύει στο να φέρει την αυθεντική ύπαρξη στην επιφάνεια, από τις κρυμμένες, σκοτεινές γωνιές όπου την έχεις σπρώξει.
Osho

Το κείμενο είναι παρμένο από τo facebook του "Επτά ομόκεντροι κύκλοι αυτογνωσίας"

Αγαπημένη Μονεμβασιά!

2012-01-02T12:18:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα!

2011-12-24T10:52:00.000+02:00

Το σώμα φωνάζει...αυτό που σωπαίνει το στόμα!

2011-12-06T10:54:00.000+02:00

Ακόμα και η Κουκουβάγια θέλει αγάπη!

2011-11-29T00:03:00.000+02:00

'Ενα βίντεο που είδα στην τηλεόραση και μου άρεσε πολύ!
Ακόμα και τα "άγρια" ζώα έχουν ανάγκη από αγάπη και τρυφερότητα!

Κάποιοι άνθρωποι παραμένουν πληγωμένα παιδιά

2011-11-23T20:39:00.001+02:00

Είναι κάποιοι άνθρωποι τι κι αν έχουν ενηλικιωθεί χρόνια τώρα, δεν έχουν μεγαλώσει συναισθηματικά.

Είναι πληγωμένα παιδιά από την παιδική τους ηλικία που δεν μπόρεσαν ποτέ να κλείσουν οι πληγές τους και πορεύτηκαν στη ζωή με αυτές.

Ότι κι αν πέρασαν είναι ακόμα εδώ, ζουν το παρόν τους μέσα από το εφιαλτικό παρελθόν. Πότε δεν μπορούν να ζήσουν στο τώρα…

Τα φαντάσματα προηγούμενων χρόνων είναι πάντα εδώ όταν κι αν συμβεί.

Έχεις μπροστά σου έναν ενήλικο αλλά ουσιαστικά βλέπεις ένα παιδί ανασφαλές, τρομαγμένο, θυμωμένο, αδύναμο, πληγωμένο που δεν μπορεί να εμπιστευτεί, να χαρεί, να αγαπήσει αληθινά και ουσιαστικά να ζήσει.

Ο φόβος σε όλο του το μεγαλείο!

Κι όταν ακόμα αυτοί οι πληγωμένοι άνθρωποι γίνονται γονείς τότε οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Το παιδί γίνεται γονιός για τους γονείς που δεν μπόρεσαν ποτέ να μεγαλώσουν.

Παιδί σε ρόλο γονέα.

Πόσο μεγάλο βάρος είναι για αυτό να στηρίζει το γονιό ειδικά την μητέρα, να της δίνει νόημα να ζει, ειδικά όταν η σχέση με τον πατέρα είναι δυσλειτουργική έως ανύπαρκτη.

Αυτό το παιδί να καταπιέζει συνεχώς τον εαυτό του να είναι το ιδανικό παιδί για να ικανοποιεί τους γονείς του, για να μπορεί να έχει την αποδοχή και την αγάπη τους.
Για αυτό το παιδί οι γονείς του είναι όλος του ο κόσμος!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Ίσως γιατί τα έζησα και βλέποντας την μητέρα μου πια να επιθυμεί να φύγει από τη ζωή σιγά- σιγά, συνειδητοποιώ ακόμα μια φορά το ρόλο που είχα επωμιστεί εδώ και χρόνια, πόσο την στηρίζω και πόσο πολύ θέλω να το αλλάξω όλο αυτό.

Αλλά και πόσο το παρατηρώ να συμβαίνει μέσα σε οικογένειες, σε δικούς μου ανθρώπους αλλά δεν έχω το δικαίωμα να ανακατεύομαι στις ζωές των άλλων, απλά ποτέ δεν ξέρεις διαβάζοντας το κάποιος άνθρωπος κάπου να βοηθηθεί.

Μου είπες προχτές μητέρα ότι ήμουν η ζωή σου…

Άρχισες να μου μιλάς και πάλι για τη ζωή σου, για τα γεγονότα της παιδικής σου ηλικίας που δεν ξεπέρασες ποτέ ...

Μπορεί να είχα μπροστά μου μια γυναίκα εβδομήντα πέντε ετών αλλά αληθινά είχα μπροστά μου το πληγωμένο κοριτσάκι των πέντε ετών.

Σου χάιδεψα τα μαλλιά κι έφυγα, δεν μπορούσα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο για σένα ήρθε η ώρα να ζήσω για μένα.

Δεν ήθελα να είμαι η ζωή σου, ήθελα η ζωή σου να ήσουν εσύ η ίδια για τον εαυτό σου.

Είναι μεγάλο βάρος να ζούμε για τους άλλους και μέσα από τους άλλους.

Σε αυτή τη ζωή ερχόμαστε να ζήσουμε για εμάς.

Βάζω φωτογραφίες δικές μου από τα παιδικά μου χρόνια.

Είναι μια επιλογή μιας και δεν θέλω να ξαναβάλω εικόνες από το google λόγω πνευματικών δικαιωμάτων.

Αλλά και σε ένα βαθύτερο επίπεδο, ένα στόχο ζωής να κάνω αυτό το παιδί όσο πιο ανεξάρτητο,χάρουμενο και ευτυχισμένο γίνεται!

Είμαι ο εαυτός μου-ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΣΑΤΙΡ

2011-11-16T01:29:00.000+02:00

Είμαι εγώ.

Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι, που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με εμένα. Επομένως ότι προέρχεται από εμένα είναι απόλυτα δικό μου γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα. Μου ανήκει ότι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις του, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: θυμός, χαρά, αποκάρδιωση, αγάπη, απογοήτευση, ενθουσιασμός, το στόμα μου και τα λόγια που ξεστομίζω: ευγενικά, γλυκά ή σκληρά, σωστά ή λαθεμένα. Η φωνή μου δυνατή ή σιγανή και όλες μου οι πράξεις, άσχετα αν κατευθύνονται προς εμένα ή προς τους άλλους.

Δικές μου είναι όλες μου οι φαντασιώσεις, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου.

Δικοί μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου και όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.

Γιατί σε μένα ανήκει όλος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ βαθιά, στενά μαζί του. Έτσι μπορώ να τον αγαπάω και να ‘μαι φίλος μαζί του, με όλες τις πλευρές. Μπορώ λοιπόν να βάλω όλο τον εαυτό μου να δουλέψει για το συμφέρον μου. Μερικές πλευρές του εαυτού μου με βάζουν σε απορία, το ξέρω και άλλες μου είναι τελείως άγνωστες. Όσο όμως διατηρώ φιλικές σχέσεις μαζί του και τον αγαπάω, μπορώ με θάρρος και ελπίδα να αναζητώ λύσεις για τα αινίγματα και τρόπους για να ανακαλύψω πιο πολλά πράγματα για μένα. Όπως κι αν μοιάζω κι αν φαίνομαι, ότι λέω και κάνω, ότι σκέφτομαι κι αισθάνομαι σε οποιαδήποτε στιγμή, όλα αυτά είμαι εγώ. Κι αυτό είναι κάτι αυθεντικό και δείχνει που βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή.

Όταν αργότερα εξετάσω πώς έμοιαζα και πώς φαινόμουν, τι έκανα και τι είπα, τι σκέφτηκα και πως αισθάνθηκα, κάποια σημεία μπορεί να είναι ακατάλληλα. Μπορώ να τα πετάξω τα ακατάλληλα και να κρατήσω όσα αποδείχθηκαν κατάλληλα και να εφεύρω κάτι καινούριο για να αντικαταστήσω ότι πέταξα.

Βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σκέπτομαι, λέγω και πράττω.

Έχω τα εργαλεία που χρειάζομαι για να επιζήσω, να ‘μαι κοντά με τους άλλους, να ‘μαι παραγωγικός, να καταλαβαίνω και να βάζω σε τάξη μες το νου μου το πλήθος των ανθρώπων και των πραγμάτων έξω από εμένα.

Είμαι κύριος του εαυτού μου και, επομένως, μπορώ να τον οργανώσω.

Είμαι εγώ και είμαι πολύ εντάξει.

ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΣΑΤΙΡ

Παυλοπέτρι Λακωνίας

2011-11-11T16:04:00.000+02:00

Αν και τα πρώτα χρόνια δεν είχα και την καλύτερη σχέση με τα Βάτικα Λακωνίας- δηλαδή με τους ανθρώπους του, αλλάζοντας με τα χρόνια ως άνθρωπος, άλλαξε κι αυτό!

Άρχισα να βλέπω με άλλο μάτι αυτόν τον τόπο!

Ανακάλυψα ένα πολύ πρόσφατο ντοκιμαντέρ του BBC που αναφέρεται στην βυθισμένη πόλη στο Παυλοπέτρι Λακωνίας, κοντά στην Νεάπολη Βοιών και ακόμα πιο κοντά στην όμορφη Ελαφόνησο!

Αξίζει πραγματικά να το δείτε κι ας μην έχει ελληνικούς υπότιτλους.

Για περισσότερες πληροφορίες ρίξτε μια ματιά εδώ:

http://www.pinnokio.gr/2011/10/blog-post_1829.html

Έτσι για να μην ξεχναμε τι όμορφη πατρίδα που έχουμε, πόσο αξίζει και δυστυχώς που φτάσαμε!

Θέλει αρετή και τόλμην η ελευθερία

2011-10-28T11:44:00.000+03:00

Μουσική Μίκη Θεοδωράκη
Ποίηση Ανδρέα Κάλβου
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη, Μίκης Θεοδωράκης
Δίσκος: Τα τραγούδια του Αγώνα - 1974

Όσοι το χάλκαιον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι,
θέλει αρετή και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει νουν αληθείας)
επτέρωσε τον Ίκαρον
και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κι επνίγη
θαλασσωμένος.

Αφ΄υψηλά όμως έπεσεν,
και απέθανεν ελεύθερος.

Αν γένεις σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου,
νόμιζε φρικτόν τον τάφον

Προσοχή στις φωτογραφίες που κάνετε ανάρτηση

2011-10-25T23:59:00.000+03:00

Τον Αύγουστο του 2010 έκανα ανάρτηση σχετικά με τις διακοπές στην Κρήτη και ανάρτησα μια φωτογραφία που βρήκα από το google τυχαία χωρίς να ξέρω ότι υπόκειται σε πνευματικά διακαιώματα.
Αναγκάστηκα να τη διαγράψω για να μην έχω επιπτώσεις στο μπλόγκ μου.
Αν και στο ίντερνετ ο ένας κλέβει τον άλλον...
Ανακάλυψα το παλιό μου URL από το προηγoύμενο μπλογκ που έκλεισα, http://www.metafteratispsichis.blogspot.com/ να χρησιμοποιείται από άλλον μπλόγκερ καθώς και την ονομασία μου αλλά καμία σχέση το περιεχόμενο.
Ας το είχα κατοχυρώσει. Τέλος πάντων μην κάνουμε στους άλλους αυτό που δεν θέλουμε να μας κάνουν.
Κι αν είναι να κάνουμε μια ανάρτηση ας τσεκάρουμε κι αν είναι να αντιγράψουμε ας κάνουμε ένα λινγκ ώστε να σεβαστούμε κι αυτόν που το γράφει.
Τέλος καλό, όλα καλά, ελπίζω γιατί και να μου κλείσουν το μπλογκ, εγώ θα ανοίξω άλλο!

και δόξα τω Θεώ

2011-10-09T11:35:00.002+03:00

Να ζει κανείς ή να μη ζει ;

2011-10-05T00:29:00.000+03:00

Όχι! Δεν σκέφτομαι να αυτοκτονήσω! Είμαι μια χαρά!

Απλά είναι το μεγαλύτερο δίλημμα του ανθρώπου σε αυτή τη ζωή, που έρχεται κάποια στιγμή και χρειάζεται να αποφασίσεις αν θα ζήσεις ουσιαστικά, αληθινά, ελεύθερος από τα δεσμά του φόβου, μέσα στην αγάπη, ή θα παραμείνει δέσμιος του φόβου, αλυσοδεμένος στη φυλακή που έφτιαξες ο ίδιος για τον εαυτό σου.

Η παίρνεις την ευθύνη του εαυτού σου και δημιουργείς τη ζωή σου ή μένεις σε μια κατάσταση θύματος και αφήνεσαι έρμαιο του καταστάσεων θεωρώντας ότι τα εξωτερικά γεγονότα και οι άλλοι είναι το εμπόδιο για να ζήσεις.

Ακούγοντας στην τηλεόραση την συνέντευξη του Ματθαίου Γιώσαφατ σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα μου έκανε εντύπωση πιο πολύ από όλα η φράση ότι:

« Οι Έλληνες είναι ένας ανώριμος λαός και μέσα από αυτή την κρίση θα ωριμάσουν.»

Κάθε κρίση στη ζωή του ανθρώπου πέρα από τον πόνο που προκαλεί, μπορεί να είναι μια ευλογία για αυτόν, είτε είναι οικονομική κρίση αλλά και οποιοδήποτε άλλο γεγονός, μια απώλεια, μια αρρώστια.

Αν δεν καταρεύσει το παλιό, το αρρωστημένο, δεν έρχεται το καινούριο.

Είναι το καμπανάκι της αφύπνισης ,είναι το πέρασμα του στην αλλαγή, στην απόκτηση περισσότερης συνειδητότητας, στην ανακάλυψη της πνευματικότητας και στην επαφή με τον εαυτό του, την ωρίμανση.

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε πολύ δύσκολες εποχές ως τραγικές θα μπορούσα να πω. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον κάθε Έλληνα είναι ότι όλα είναι ρευστά. Βιώνει μια διαρκή ανασφάλεια, όλα όσα είχε στηρίξει την ύπαρξη του, τη ασφάλεια που ένιωθε μέσα από τα υλικά αγαθά, την εργασία του, τη ζωή που είχε φτιάξει για να νιώθει ότι έχει αξία και να νιώθει σιγουριά καταρρέουν ένα –ένα. Κι αν είχε φτιάξει στο μυαλό του μια ζωή σίγουρη τώρα δεν είναι σίγουρος ούτε καν για την επόμενη μέρα.

Κι όμως η ζωή είναι ανασφάλεια!

Κι εμείς μένει να κατανοήσουμε αυτό, να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα όπως τις ασυλλόγιστες σπατάλες, την ανάγκη να γεμίσουμε το κενό της ψυχής μας με καταναλωτικά αγαθά, την αξία του ανθρώπου μέσα από το έχειν. Δανειστήκαμε και βάλαμε μια θηλιά για σχεδόν όλη της ζωή μας, χωρίς να σκεφτούμε και πιστεύοντας ότι θα έχουμε πάντα και όλα θα είναι ωραία και καλά για πάντα.

Αλλά δεν υπάρχει για πάντα, η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα.

Κρύβονται πολλές πεποιθήσεις μέσα από όλο αυτό που βιώνουμε και τώρα θα αλλάξουν. Θα βγούμε από πολλά καλούπια που είχαμε φτιάξει.

Θα γίνουν πολλές ανατροπές, θα περάσουμε μέσα από το χάος για να μπορέσουμε να αναγεννηθούμε.

Να ζήσουμε αληθινά, ουσιαστικά, απλά, λιτά, με περισσότερο συναίσθημα, συμπόνια, συντροφικότητα, λιγότερο εγωισμό.

Θα μάθουμε να ζητάμε βοήθεια, να μοιραζόμαστε, να προσφέρουμε ανιδιοτελώς, θα γκρεμιστεί η έπαρσή μας, θα αναδυθεί ο αληθινός εαυτός μας πια.

Κάποτε αγοράζαμε ότι περιττό υπήρχε, τώρα κάθεσαι μπροστά στο ράφι και αναρωτιέσαι: Το έχω πραγματικά ανάγκη για να το αγοράσω;

Ερχόταν το σαββατοκύριακο και δεν υπήρχε περίπτωση να μην βγεις έξω για φαγητό ή ποτό. Τώρα μαζεύεσαι τα βράδια με φίλους, βάζεις ένα μεζέ και κάνεις πιο ουσιαστικά παρέα.

Εκτιμάς αγαθά που κάποτε τα προσπερνούσες και δεν έδινες σημασία.

Ανακαλύπτεις ρούχα και παπούτσια παλαιότερων χρόνων που είχες καταχωνιάσει γιατί δεν ήταν της μόδας, τα φοράς και χαίρεσαι γιατί σου μοιάζουν σαν καινούρια.

Δεν αγοράζεις βιβλία, αλλά ανταλλάσεις με φίλους.

Δίνεις πράγματα που δεν χρειάζεσαι σε συνανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.

Ψωνίζεις με σύνεση αυτά που σου χρειάζονται απολύτως και δεν έχεις πια τρόφιμα να σαπίζουν στο ψυγείο σου.

Αράζεις το αυτοκίνητο των 1800cc και χρησιμοποιείς μηχανάκι ή τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Και δεν μιλώ θεωρητικά αλλά είναι ένας τρόπος ζωής τον τελευταίο καιρό μια και ο σύζυγος μου είναι εδώ και τέσσερις μήνες άνεργος.

Αυτό που έμαθα στη ζωή μου είναι ότι τα γεγονότα είναι ουδέτερα, ανάλογα την οπτική του καθενός μπορεί να είναι αρνητικά ή θετικά.

Ακόμα και από αυτή την κρίση που βιώνουμε έχει τα θετικά της.

Ακούγονται πολλά, για πτώχευση, για κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα ακούγονται και θα γίνουν πολλά.

Χρειάζεται ψυχική ισορροπία , όχι φόβος! Ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να προσαρμόζεται και να αντέχει τα πάντα! Χρειάζεται να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και το Θεό.

Κλείστε τις τηλεοράσεις, κάνουν αφάνταστο κακό, τα προγράμματα τους ή που θα φοβίζουν ή που θα αποβλακώνουν τον θεατή.

Προσπαθήστε να μην μιλάτε συνέχεια για την κρίση, ανοίξτε άλλα θέματα συζήτησης.

Να μην εστιάζεστε στο τι δεν έχετε αλλά να νιώθετε ευγνωμοσύνη για αυτό που έχετε!

Κι αυτή είναι η υγεία σας, η ζωή σας , οι δικοί σας άνθρωποι, οι φίλοι, το καθημερινό φαγητό.

Υπομονή, πιστεύω ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ!Απλά χρειάζεται να περάσουμε μέσα από αυτό, άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Η Χαλκίδα που χάθηκε

2011-09-20T12:59:00.000+03:00