Προϋποθέσεις Ελευθερίας

Η πρόσμιξη ανάγκης στην αγάπη,  καθιστά  την ανάγκη αυθαίρετη εξουσία και την αγάπη φτωχό υπηρέτη της.
 Η ανάγκη κάνει την αγάπη ανενεργή και την ελευθερία επίσης.

Δεσμεύει σε αλλόκοτα δεσμά και τις δύο.

Υποβιβάζει σε όρους εντολής το άπειρο..

Επιχειρεί να δώσει προοπτική απείρου στο περιορισμένο.

Προοπτική βάθους  έχει εκείνο που έχει Βάθος!

Αγάπη που υπαγορεύεται, ξεπέφτει στο επίπεδο εντολής

Ούτε η Ελευθερία σχετίζεται με την ανάγκη,

ούτε η Αγάπη  φύεται σε έδαφος ανελεύθερο.

Όση Αγάπη μας αναλογεί, εγκαθίσταται στο χώρο που αφήνουν ελεύθερο οι ανάγκες μας.

Η Ελευθερία από αυτές, δίνει τα Φτερά να σηκώσουμε το βάρος της Αγάπης.
Η Ελευθερία είναι Ανάγκη;

Η Αγάπη είναι Ανάγκη;

Η Αγάπη είναι Ελευθερία από Ανάγκες.

 Η Ελευθερία είναι αναγκαία Προϋπόθεση Αγάπης.
Η Αγάπη είναι Αναγκαία Προϋπόθεση Ελευθερίας.

Ο συνδυασμός  Ελευθερίας και  Αγάπης είναι το Αντίδοτο της Ανάγκης

Τα παιδιά συνειδητοποιούν μηδενικές ανάγκες.
Είναι συντονισμένα στην αγάπη κι έχουν τις Προϋποθέσεις ελευθερίας για ν αγαπούν

Εδώ και μέρες διαβάζω ξανά και ξανά την ανάρτηση από το μπλογκ της φίλης Ρεγγίνας, Ιστορίες Καθρέφτη: 

http://istorieskathrefti.blogspot.com/2010/10/blog-post_21.html

Και πολλές σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μου.

Αγάπη, ελευθερία, ένας στόχος ζωής …

Μια υπέροχη ανάρτηση!

Στο μόνο που θα διαφωνήσω είναι ότι η πραγματική αγάπη δεν έχει βάρος. Μόνο η τοξική, εξαρτητική αγάπη μάς βαραίνει.

Έχουμε ανάγκες, υλικές, πνευματικές, συναισθηματικές, αληθινές, πλασματικές.

Οι σχέσεις μας είναι μια ανάγκη, χρειαζόμαστε τους συνάνθρωπους  μας, είμαστε κοινωνικά όντα, εξελισσόμαστε  μέσα από τις σχέσεις, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι καθρέφτης μας.
Πνευματική ανάγκη να πιστεύουμε σε κάτι πιο ανώτερο από εμάς , στο Θεό.

Υλικές ανάγκες  όπως τροφή, στέγη, εργασία.

Αλλά και πλασματικές υλικές ανάγκες στο επίπεδο του υπερκαταναλωτισμού.

Και πλασματικές συναισθηματικές ανάγκες στο επίπεδο των σχέσεων.

 Οι ανάγκες είναι ένας τρόπος να καλύψουμε το συναισθηματικό μας κενό. Το κενό που αφήνει η έλλειψη επαφής με τον εαυτό μας.

Μπορεί να φτάσουν να γίνουν όλες αυτές οι ανάγκες, ένα είδος αναπηρίας. Ένα δεκανίκι να στηριζόμαστε για να υπάρχουμε.

Είναι οι ανάγκες που κυριαρχούν όταν κυριαρχεί και το εγώ.

Όσο περισσότερο είμαστε ο εαυτός μας , τόσο λιγότερες ανάγκες έχουμε.

Πόσο δύσκολο είναι απλά να είσαι, όταν έχουμε  μάθει να  επιβεβαιωνόμαστε μέσα από το έχω και όχι από το είμαι;

Ταυτισμένοι με ότι έχουμε, και μεγαλωμένοι μέσα σε μια κοινωνία και οικογένεια, όπου η επιτυχία, η ευτυχία, η καταξίωση προέρχεται μέσα από το έχω σε υλικό επίπεδο;

Μπορείς να έχεις τα πάντα αλλά να μην έχεις τον εαυτό σου και να είσαι δυστυχισμένος.

Μπορείς να έχεις τον εαυτό σου και να μην έχεις τίποτα άλλο και να είσαι πανευτυχής.

Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο και στις Μυκήνες!

Εδώ και καιρό ήθελα πολύ να κάνω ένα ταξιδάκι μόνη μου!
Είναι κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου, έτσι μαζί με την ξαδέλφη μου την περασμένη Παρασκευή φύγαμε για το Ναύπλιο!
Θα μου πείτε δεν ήμουν μόνη μου αλλά εννοώ χωρίς την οικογένειά μου.Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να λειτουργούν μόνο μέσα στην οικογένεια και μαζί με αυτή. Το αλλάζω όμως αυτό!
Περάσαμε πολύ καλά, χαλαρώσαμε,γελάσαμε!
 Το Ναύπλιο είναι πανέμορφο και αν και έχω πάει πολλές φορές δεν το βαριέμαι ποτέ!Πάντα μου αρέσει να πηγαίνω στο Παλαμήδι, να περπατάω για ώρες στην παλιά πόλη και πάντα να επισκέπτομαι και τις Μυκήνες που έχουν μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον.Είναι ένας πολύ κοντινός και οικονομικός προορισμός για όσους θέλουν να αποδράσουν από την Αθήνα, αλλά και από τη Χαλκίδα η απόσταση ήταν μόνο δύο ώρες.
Μερικές φωτογραφίες από το Ναύπλιο:

Αλλά κι από τις Μυκήνες που απόλαυσα αυτή την περιήγηση απίστευτα!Θησαυροί ανεκτίμητης αξίας!

Κατά σύμπτωση είδα σχετικά με την ιστορία των Μυκηνών, την ανάρτηση από το μπλογκ της ομάδας Σείριος,δείτε την αξίζει!
http://seiriosteam.blogspot.com/2010/10/blog-post_25.html

Ο πατέρας μου!

Αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες.

Είμαι περίπου πέντε ετών στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Τον αγαπώ πάρα πολύ, από μικρό παιδί είμαστε πολύ δεμένοι και μοιάζουμε σε πολλά. Αλλά και πολλές φορές διαφωνούμε γιατί έχουμε και οι δύο το ίδιο πείσμα!

Από μικρή τον θαύμαζα παρά πολύ γιατί ήταν δυναμικός και  δημιουργικός.

Ήταν το δυναμικό μέλος της οικογένειας και ήθελα πολύ να του μοιάσω.

Είχα ανάγκη από ένα δυναμικό πρότυπο και ακόμα έχω.

Κι όταν φοβάμαι, σκέφτομαι ότι εμείς οι δύο είμαστε αγωνιστές και δεν το βάζουμε κάτω εύκολα!

Ήταν κι αυτός ένα από τα παιδιά της Κατοχής, μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στις δυσκολίες. Ξεκινούσε κάθε μέρα με τα πόδια από το χωριό (τη Δροσιά) και πήγαινε στη Χαλκίδα για να δουλέψει και να μάθει τη τέχνη του μηχανουργού.

Αγαπούσε τη «μουτζούρα», την λάτρευε!

Όταν τελείωσε τη θητεία στο στρατό, το 1959 έφυγε για την Αθήνα. Χωρίς τίποτα, χωρίς δραχμή, πήγε και με τη βοήθεια του θείου του που τον φιλοξένησε  για κάποιο καιρό, δούλεψε σκληρά και ασταμάτητα και παρόλο που είχε γνώσεις δημοτικού, πέτυχε το όνειρό του.

Έγινε ένας από τους καλύτερους μηχανικούς πλοίων και απέκτησε ένα από τα μεγαλύτερα μηχανουργεία στον Πειραιά.

Τον θαύμαζα τόσο πολύ που πήγαινα με την μητέρα μου στο μαγαζί και τον χάζευα όταν δούλευε.

Έπαιρνα το καρεκλάκι μου και τον κοιτούσα για ώρες να δουλεύει στον τόρνο. Μου φαινόταν σαν κάτι  μαγικό!

Θυμάμαι τα πάντα σκληρά και μουτζουρωμένα χέρια του, την μυρωδιά του σιδήρου, τα τεράστια πλοία που έβλεπα στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα όταν μερικές φορές μας έπαιρνε μαζί του για λίγο.

Ήμουν και είμαι πολύ υπερήφανη για τον πατέρα μου, που είχε τη δύναμη και πέτυχε το στόχο, το όνειρό του.

Γιατί το ήθελε με την ψυχή του και το πέτυχε, γιατί δε φοβήθηκε να προχωρήσει σε δύσκολες εποχές, στηρίχτηκε και πίστεψε αληθινά στον εαυτό του.

Ξέρω ότι όταν λειτουργώ χωρίς φόβο είναι ένα κομμάτι που έχω πάρει από τον πατέρα μου.

 Είναι ο δικός μου άνθρωπος που μου έχει σταθεί δίπλα μου σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου πραγματικά με αγάπη!

Και δεν ντρέπομαι να πω ότι αν και είμαι σε αυτή την ηλικία, μέσα μου όταν θέλω να πάρω δύναμη και να ξεπεράσω το φόβο μου για το οτιδήποτε αμέσως φέρνω στο μυαλό και την καρδιά μου τον πατέρα μου.

Τώρα πια έχει αποσυρθεί από τη δουλειά, συνταξιούχος πια, του αρέσει να συζητάμε ιστορίες από εκείνες τις εποχές, αλλά και από τον στρατό, τον ακούω και νιώθω τόσο υπερήφανη!

(Αν και τις έχω ακούσει αμέτρητες φορές, ξέρω πως αυτό τον κάνει τόσο χαρούμενο, που κάνω σαν να είναι η πρώτη φορά!)

Μπαμπά μου σε αγαπώ πολύ!!! Σε ευχαριστώ για όλα!

Εξαρτήσεων συνέχεια...

Δεν είμαι ο εαυτός μου αυτόν τον καιρό και το ξέρω.

Λειτουργώ με το μυαλό, διεκπεραιωτικά, το συναίσθημα έχει δευτερεύοντα ρόλο.

Υπάρχει κάπου κρυμμένο μαζί με την αληθινή Ειρήνη.

Τώρα υπάρχει ο φόβος, η ένταση,  η αντίσταση, η άρνηση για αλλαγή.

Πόσο εύκολα βλέπω τις εξαρτήσεις στους άλλους…

Έχω μια μεγάλη εξάρτηση εδώ και χρόνια…το φαγητό.

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να απαλλαγώ από τα κιλά μου.

Υπήρχαν χρόνια που ήμουν αδύνατη και ένιωθα πολύ όμορφα, όμως μόλις συνέβαινε κάποιο σοβαρό γεγονός στη ζωή μου, έπαιρνα κιλά.

Ξέρω ότι δεν μου χρειάζονται πια τα κιλά, όμως εμμένω σε μια εικόνα που δεν έχει τίποτα από εμένα ουσιαστικά.

Κι αν ξαναγεννήθηκα στη ψυχή, το βάρος μου, μού στερεί πολλές από τις χαρές τις ζωής.

Κάποτε ήταν η «πανοπλία» για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους κινδύνους που είχα φτιάξει στο μυαλό μου.

Ήταν ένας τρόπος να υπάρχω, φοβόμουν πολύ την αγάπη.

Φοβόμουν τους ανθρώπους, φοβόμουν τη ζωή.

Ήταν ο τρόπος να τιμωρώ τον εαυτό μου για κάθε λάθος που έκανα, να δίνω στον εαυτό μου φαγητό λόγω έλλειψης νοήματος για να ζω, λόγω σύγκρουσης  συναισθημάτων.

Τώρα όμως; Γιατί δεν μπορώ να θυμώσω για αυτή την εικόνα που έχω ώστε να την αλλάξω; Κάπου με βολεύει ακόμα…κάπου εξυπηρετεί το εγώ μου.

Άλλο ένα πρόβλημα που με απομακρύνει από το στόχο μου, είναι η έλλειψη πειθαρχίας. Δυσκολεύομαι να βάλω όρια στον εαυτό μου, για αυτό χαόνομαι και αυτοπεριορίζομαι.

Μάθετε στα παιδιά σας να έχουν όρια από μικρά, έτσι θα μεγαλώσουν και θα είναι ελεύθεροι άνθρωποι.

Αχ Θεέ μου, τι να πρωτοαλλάξω στον εαυτό μου;

Δικαιολογία ή συμπόνια;

Σήμερα είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου σχετικά με τους ναρκομανείς. Μιλάω για τους χρήστες και όχι για εμπόρους.

Είναι κάτι πολύ έντονο εδώ στη Χαλκίδα και στην ευρύτερη περιοχή, ειδικά στην πλατεία αγοράς, όχι μόνο το βράδυ αλλά και κατά τη διάρκεια της μέρας.

Ότι ανέφερε στη συζήτηση είναι απόψεις των ανθρώπων που λειτουργούν με το μυαλό και έχει σταματήσει η ουσιαστική επικοινωνία με την καρδιά τους.

Λόγια σκληρά όπως: Δεν με νοιάζει αν πεθάνουν, να καθαρίσει η κοινωνία, τους λες ότι είναι μια κακιά συνήθεια και δεν το κόβουν, δεν τους μαζεύουν να τους βάλουν στη φυλακή και άλλα πολλά.

Δεν άντεξα και μίλησα… Αυτά τα παιδιά πως ξέρεις τι έχουν βιώσει; Σε τι συνθήκες μεγάλωσαν; Μέσα στο φόβο, χωρίς αγάπη, κατανόηση, με γονείς που δεν ανέλαβαν την ευθύνη του ρόλου τους, για να τα αγαπήσουν πραγματικά.

Φοβισμένες ψυχές που αρνούνται τη ζωή.

Πως κρίνεις χωρίς να ξέρεις, μόνο από μια εικόνα, που ουσιαστικά αυτό που σε ενοχλεί είναι ότι σου χαλάει την αισθητική σου; Πως μπορείς να είσαι αδιάφορη μπροστά στο θάνατο κάποιου ανθρώπου;

Σε ένα ουσιαστικά ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, που τους κλείνει στη φυλακή για να βουλιάξουν ακόμη περισσότερο και να οδηγηθούν πιο γρήγορα στο θάνατο;

Και οι υπόλοιποι ναρκομανείς της Χαλκίδας, οι κρυμμένοι καλά δυστυχισμένοι και φοβισμένοι για ζωή, άνθρωποι;

Που προσπαθούν να γεμίσουν την χωρίς ουσία ζωή τους με υλικά αγαθά;

Πίσω από το χρήμα και την οικονομική και επαγγελματική επιφάνεια, συχνάζουν και εργάζονται σε γνώριμα στέκια για να εξασφαλίσουν την ακριβή κόκα τους.

Μόνο που αυτοί δεν ενοχλούν γιατί είναι κρυμμένοι πίσω από το προσωπείο της εικόνα τους που δεν χαλά την αισθητική μας, αλλά πολλές φορές είναι και αποδεχτή, είναι trendy.

Διάσημοι, σόουμπιζ και τα σχετικά.

Δικαιολογίες! Μου απάντησε.

Έχουμε μάθει να λειτουργούμε σαν ρομπότ, νιώθουμε, αγαπάμε με το μυαλό. Για την καρδιά καμία συζήτηση, την έχουμε απομονώσει!

Έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε άνθρωποι.

Ναι, λειτουργώ με το συναίσθημα και το χαίρομαι!

Πολλοί μου προσάπτουν ότι δικαιολογώ τους ανθρώπους .

Δεν δικαιολογώ αλλά συμπονώ.

 Είμαστε άνθρωποι με σκοτεινά κομμάτια, με αδυναμίες, με εξαρτήσεις, δεν είμαστε τέλειοι.Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν,που δεν είναι τόσο δυνατοί να βγουν από το σκοτάδι που ζουν και χρειάζονται βοήθεια, συμπόνια, αγάπη, στοργή.

Είναι πληγωμένα παιδιά που δεν μεγάλωσαν.

Αλλά τι εύκολο είναι να βάζουμε ταμπέλες!

Αυτοί που κρίνουν δεν θέλουν να δουν τα δικά τους σκοτάδια, τη δική τους ανεπάρκεια, τους φόβους και τα λάθη τους, τις εξαρτήσεις τους.

Αυτή κι αν είναι αγάπη!

Το είδα σήμερα το πρωί στην τηλεόραση και συγκινήθηκα.
Ήταν απίστευτο!
Η δύναμη της αγάπης του ανθρώπου με ένα ζώο που δυστυχώς μας έχουν μάθει να το αντιμετωπίζουμε μόνο με το φόβο.
Και δεν είναι το μοναδικό!

Ένα μικρό διάλειμμα...

Γεια σας φίλοι μου!Κάνω ένα μικρό διάλειμμα για λίγο.
Κάτι που θέλω να εστιαστώ στον εαυτό μου για πράγματα που θέλω να αλλάξω,κάτι που είναι η μητέρα μου στο νοσοκομείο, δεν έχω χρόνο για να κάνω μια ανάρτηση όπως θα την επιθυμούσα,
για την συνέχεια των διακοπών αλλά και για κάποιους άλλους προβληματισμούς μου,που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας,
 θα τα πούμε σε λίγες μέρες. Να πω την αλήθεια που και που ξεκλέβω λίγο χρόνο και βλέπω τα ιστολόγιά σας αλλά δεν προλαβαίνω να αφήσω σχόλια.
Να προσέχετε τον εαυτό σας, τις ιώσεις και τα κρυολογήματα αυτόν τον καιρό!Φιλάκια!