Adele- Rolling in the deep

Το ακούω ξανά και ξανά! Αν και είναι περσινό τραγούδι,τώρα το ανακάλυψα και  μου αρέσει πάρα πολύ!

Διαφημίσεις ίντερνετ και εξάρτηση...και ο φόβος να ζεις!

Κοιτάζω αυτή τη διαφήμιση ξανά και ξανά.
Στην αρχή μπορεί να γελάσεις λίγο μετά αν τη δεις πιο βαθιά, θα δεις έναν νέο άνθρωπο που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το ίντερνετ, είναι τόσο εξαρτημένος που δεν μπορεί να χαρεί την απλότητα,την ομορφιά τη γαλήνη που του προσφέρει η φύση.
Να βρίσκεσαι σε αυτό το όμορφο καφενεδάκι μέσα στη θάλασσα, μπροστά στο κύμα και να μη μπορείς να το απολαύσεις!
Να απολαύσεις ακόμα και τη στιγμή που είσαι μόνος με τον εαυτό σου, πέρα από κάθε θόρυβο από οτιδήποτε καθημερινό, κουραστικό.
Απλά να ζεις τη στιγμή!Όμως η πλύση εγκεφάλου που γίνεται μέσα από την τηλεόραση είναι απίστευτη! Υπάρχουν πάρα πολλές διαφημίσεις εταιριών παροχής ίντερνετ, που σε παροτρύνουν να έχεις ίντερνετ σε κάθε στιγμή της ζωής σου.





Έψαχνα ένα βίντεο με ένα ζευγάρι που η σύντροφος κλείνει δωμάτιο σε ένα όμορφο ξενοδοχείο χωρίς τηλεόραση και ίντερνετ και ο σύντροφος τρέχει να προμηθευτεί από κάποιο κατάστημα ασύρματο στικάκι για ίντερνετ.
Δεν μπορεί να απολαύσει την ηρεμία, την επαφή με τη  γυναίκα του, την επικοινωνία, τον έρωτα αυτό το θεϊκό νησί!
Ο κόσμος δεν είναι έτσι, η ζωή δεν είναι αυτή που μας πλασάρουν μέσα από μια εικονική πραγματικότητα.
Είναι η αληθινή σχέση με τον εαυτό μας, με τον σύντροφο μας, με τους φίλους και συνανθρώπους μας.
Το ίντερνετ είναι ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά θέλει ένα μέτρο και μια αυτοπειθαρχία, θέλει μια συνειδητότητα για να μπορείς να βάλεις ένα όριο πόσο και πότε χρειάζεται να το χρησιμοποιείς για να μη χάνεις στιγμές από τη ζωή σου!

Το παιδί που μεγάλωσε...

Την εβδομάδα που μας πέρασε έκλεισε ένας σημαντικός γεγονός στη ζωή μου.

Η ψυχοθεραπεία. Βέβαια μπορεί να τελείωσαν αυτά τα τέσσερα συναρπαστικά χρόνια αλλά η εξέλιξη του ανθρώπου δεν σταματά μέχρι να κλείσει τα μάτια του για πάντα.

Το ομορφότερο ταξίδι στη ζωή είναι αυτό της αναζήτησης του εαυτού, της ψυχής, κι ας χρειάζεται να περάσεις μέσα από πόνο και σκοτάδι, μέσα από το χάος,  όλο αυτό το καινούριο που θα αναγεννηθεί δεν περιγράφεται!

Πήγα το 2007 και παρόλο τα τριάντα πέντε μου χρόνια, συναισθηματικά ήμουν ένα παιδί των πέντε ετών. Αφάνταστα τρομαγμένη, μέσα στη θλίψη χωρίς να βλέπω κάπου φως. Μην έχοντας ιδέα τι είναι εαυτός γιατί  ήμουν πλήρως ταυτισμένη με τους γονείς μου, ιδιαίτερα με την μητέρα μου, ζώντας μέσα από το «πρέπει» μέσα σε καλούπια και σε ρόλους που με έπνιγαν μέρα με τη μέρα, ένιωθα χαμένη, διαλυμένη σε κομμάτια…

Κι αυτό το μικρό φοβισμένο παιδί, μάζεψε τα κομμάτια του μέσα από πολύ πόνο, ανακάλυψε τον εαυτό του που δεν είχε ιδέα τι σήμαινε αυτό.

Μπόρεσε να γιατρέψει τις πληγές του, συγχωρώντας τον εαυτό του και τους άλλους, μέσα σε ένα κλίμα αγάπης και αποδοχής που υπήρξε μέσα στην ομάδα και ειδικά από την ψυχοθεραπεύτρια που πήρε ένα ρόλο μάνας, μπόρεσε να ανοίξει το συναίσθημα του, να μοιραστεί τα εσώψυχά του και αυτόν τον πόνο να τον κάνει δύναμη και να ωριμάσει, και να σταματήσει να αναζητά μια μάνα και ένα πατέρα να το αγαπήσουν, να το στηρίζουν και να το προστατεύουν αλλά αυτό το παιδί να είναι αυτό ο γονιός για τον εαυτό του. Και τότε ανακάλυψε ότι μεγάλωσε! 

Μεγάλωσα! Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά πόσοι άνθρωποι γύρω μας μπορεί ηλικιακά να είναι ώριμοι αλλά συναισθηματικά παραμένουν μικρά παιδιά που αναζητούν την αγάπη που δεν πήραν από τους γονείς τους, πονούν και υποφέρουν γι’ αυτό, έχουν θυμό και μέσα από τις σχέσεις τους είτε φιλικές είτε συντροφικές ψάχνουν αυτή τη μάνα ή τον πατέρα που θα ήθελαν να έχουν. Σχέσεις εξαρτημένες, χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά τους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους, αλλά τον ρόλο που τους προβάλουν. Κι έτσι η ψυχή τους μένει πάντα με ένα κενό, απογοητευμένη γιατί ο συνάνθρωπος τους δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους, σε όλο αυτό που είχαν φτιάξει στο μυαλό τους.

Και αν δεν το συνειδητοποιήσουν σε όλη τους τη ζωή θα επαναλαμβάνεται το ίδιο παιχνίδι…και πάντα θα έχουν ένα κενό μέσα στη ψυχή τους.

 Ένα θυμό και ένα φόβο και τη γνωστή απογοήτευση ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι, ότι δεν υπάρχουν σχέσεις, ότι δεν υπάρχει αγάπη σε αυτόν τον κόσμο. Και κάθε φορά θα επιλέγουν ανθρώπους για να τους επιβεβαιώσουν αυτόν τον κανόνα.

Αλήθεια, η πιο σημαντική σχέση της ζωής του ανθρώπου είναι οι γονείς, και ιδιαίτερα η σχέση μητέρας - παιδιού.

Τι ωραία θα ήταν οι γονείς να ήταν συνειδητοποιημένοι και ισορροπημένοι για να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί!

Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιοι γονείς, όμως ο κόσμος δεν είναι τέλειος , πολλές φορές φέρνουμε στον κόσμο ένα παιδί εγωιστικά για να γεμίσουμε το κενό της δικής μας εξέλιξης, για να αναπληρώσει ένα κομμάτι του εαυτού μας, κανείς γονιός δεν είναι τέλειος  ας γίνουμε εμείς γονείς για το εσώτερο μας παιδί, ας το αγκαλιάσουμε με αγάπη να ακούσουμε τα θέλω του, τους φόβους του, τις ανασφάλειες του, να το αποδεχτούμε για να  βρούμε γαλήνη στη ψυχή μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη ψυχολόγο μου αλλά και στην ομάδα μου, στην Μαρία και την Λία που με βοήθησαν πάρα πολύ αυτά τα χρόνια και έχω την τύχη να τις έχω φίλες, σας  αγαπώ πολύ!

Θεέ μου...

Θεέ μου δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω
το κουράγιο να αλλάζω τα πράγματα που μπορώ
και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά

Αυτογνωσία

Χτες κατέβηκα για λίγες ώρες στον Πειραιά για μια δουλειά. Είχα πολλά χρόνια να πάω, δεν υπήρχε λόγος.

Πέρασα κι απ' έξω από το πατρικό μου σπίτι στην Αμφιάλη.

Τότε ξέσπασα σε κλάματα, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου!

Δεν ήταν από πόνο αλλά από συγκίνηση, τριάντα δύο χρόνια ζωής εκεί!

Το μυαλό μου γύρισε αρκετά χρόνια πίσω…όταν ήμουν παιδί αλλά και στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου.

Είχα και μια συζήτηση απόψε με μια πολύ καλή φίλη…

Μιλούσα για πολλά γεγονότα του παρελθόντος  σαν να μην ήμουν εγώ που τα είχα ζήσει και τώρα πια είχα όλες τις απαντήσεις για αυτά, τίποτα δεν μου ήταν άγνωστο.

Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, είναι στιγμές  που με τρομάζει αυτό!

Πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος, που μπορεί να οδηγήσει αυτός τη ζωή του κι όχι η ζωή αυτόν, έστω και ασυνείδητα!

Τι τεράστια δύναμη έχει να ανατρέψει αρρωστημένες καταστάσεις, να αλλάξει πορεία ζωής, φτάνει να το θελήσει ολόψυχα, να καίγεται να αλλάξει!

Να γκρεμίσει ότι τον φοβίζει, να μετουσιώσει τον πόνο σε δύναμη, να βυθιστεί μέσα στα  σκοτάδια του, να περάσει μέσα από αυτά και μέσα από το χάος να ξαναγεννηθεί, ένας καινούριος άνθρωπος, να αναδυθεί ο  αληθινός εαυτός,  πέρα από ρόλους και καλούπια.

 Δεν μιλώ εγωιστικά, αλλά μιλώ για αυτόν τον θησαυρό που όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας και ο εγωισμός μας δεν το αφήνει να βγει στην επιφάνεια.

Η αυτογνωσία αυτή η λέξη που δυστυχώς φοβίζει ακόμα πολλούς ανθρώπους χωρίς να ξέρουν ότι είναι η λύση για όλα τους τα προβλήματα.

Είναι ο τρόπος για να δημιουργήσουν μια ζωή αληθινή, όμορφη, είναι η λύση για να βγουν από τα δεσμά τους που έχουν εγκλωβιστεί.

Να χαρούν πραγματικά τη ζωή, να έχουν αληθινές σχέσεις αγάπης με τους συνανθρώπους τους κι όχι σχέσεις ανάγκης.

Η αυτογνωσία είναι  η απάντηση για όλα…

      Πρέπει να καείς από την ίδια σου την φλόγα , πώς να ξαναγεννηθείς αν δεν γίνεις πρώτα στάχτη ; Φ. Νίτσε

Η σχολή των Θεών

Το βιβλίο αυτό είναι ένας χάρτης ένα σχέδιο διαφυγής.

Διδάσκει τη διαδρομή που ακολούθησε ένας καθημερινός άνθρωπος για να ξεφύγει από την υπνωτική υποβολή του κόσμου, από την μεμψίμοιρη και όλο κατηγορίες περιγραφή της ύπαρξης, να αποδράσει από την πορεία μιας ήδη προδιαγεγραμμένης μοίρας.

Πετώντας όλη τη σαβούρα: Πεποιθήσεις, φόβους, αρνητικά συναισθήματα, σκουριασμένες ιδέες. Να κάνει την υπέρβαση νικώντας τον ίδιο τον εαυτό του, αναγνωρίζοντας και αντιμετωπίζοντας την πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Όλα όσα αποκρίνουν τον άνθρωπο από την θεϊκή του υπόσταση.

Στην επιστροφή του στην ουσία των πραγμάτων, στην γνησιότητα, στην αγάπη όπου ο θάνατος και ο χρόνος δεν υπάρχουν.

Το βιβλίο αυτό είναι η ιστορία της  αναγέννησης ενός καθημερινού ανθρώπου επιτομή μιας ανθρωπότητας σε παρακμή, ηττημένης.

Το ταξίδι της επιστροφής στην ύπαρξη, είναι μια νέα διέξοδος στην αναζήτηση της χαμένης ακεραιότητας.

Πρωταρχική προϋπόθεση για να ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι είναι η συνειδητοποίηση της δικής μας κατάστασης ως κατάσταση σκλαβιάς.

Η πρωταρχική αιτία όλων των προβλημάτων του κόσμου από την ενδημική φτώχεια ολόκληρων περιοχών του πλανήτη μέχρι την εγκληματικότητα και τους πολέμους, είναι ότι η ανθρωπότητα σκέφτεται και συναισθάνεται με τρόπο αρνητικό. Τα αρνητικά συναισθήματα κυριαρχούν στον κόσμο που γνωρίζουμε.

Είναι πλασματικά κι όμως καταλαμβάνουν κάθε γωνιά της ζωής μας.

Για να αλλάξει η μοίρα του ανθρώπου χρειάζεται να αλλάξει η ψυχολογία του, το σύστημα των πεποιθήσεων του και τα πιστεύω του.

Χρειάζεται να ξεριζωθεί από τα βάθη της μια τυραννική και αντιμαχόμενη και θανάσιμη νοοτροπία.

Όλα αυτά που βλέπουμε, αγγίζουμε, βιώνουμε, αισθανόμαστε είναι η πραγματικότητα σε όλη της την πολυμορφία, δεν είναι τίποτα άλλο από την προβολή ενός αόρατου σύμπαντος που υπάρχει πάνω από τον κόσμο μας και είναι η αληθινή του αιτία. Όλες μας οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι φαντασιώσεις μας είναι όλα ορατά.  

Οι ελπίδες μας, οι φιλοδοξίες μας, τα μυστικά μας, οι φόβοι μας κι όλα μας τα προαισθήματα, οι έλξεις, οι επιθυμίες, οι αντιπάθειες, οι αγάπες, τα μίση, ανήκουν στον ανεπαίσθητο, αμυδρό αλλά πραγματικό κόσμο του Είναι.

Αλλάζοντας το Είναι μας αλλάζουμε την πραγματικότητα μας, αλλάζουμε τον κόσμο μέσα από την ισχυρότητα της σκέψης.

Κανένα γεγονός δεν μπορεί να συμβεί εξωτερικά στον άνθρωπο χωρίς την, έστω και ασυνείδητη συγκατάθεση του.

Τίποτα δεν μπορεί να τύχει, χωρίς να περάσει μέσα από την ψυχολογία του.

Το πεπρωμένο του ανθρώπου είναι ο καθρέπτης του εσωτερικού του κόσμου, του Είναι του.   

Δεν είναι η εξωτερικές συνθήκες που δημιουργούν το πεπρωμένο του ανθρώπου αλλά ο άνθρωπος δημιουργεί  το πεπρωμένο του.

Η ευτυχία, ο πλούτος, η γνώση, η θέληση, η αγάπη δεν μπορούν να ανακτηθούν από έξω, δεν μπορούν να δοθούν αλλά μονάχα να εν-θυμηθούν.

Είναι αναφαίρετα αγαθά της ύπαρξης, επομένως φυσική κληρονομιά κάθε ανθρώπου.

Καμία πολιτική, θρησκεία, ή φιλοσοφικό σύστημα δεν μπορεί να μετατρέψει την κοινωνία από έξω προς τα μέσα. Μονάχα μια προσωπική επανάσταση, μια ψυχολογική αναγέννηση, μια θεραπεία του Είναι, από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κύτταρο σε κύτταρο, θα μπορέσει να μας οδηγήσει σε μια παγκόσμια ευημερία, σε μια κοινωνία πιο ευφυή, πιο αληθινή, πιο ευτυχισμένη.

  

Το νόημα της ζωής- Βίκτορ Φρανκλ

Κάθε Τρίτη μετά την ομάδα  κάνω μια βόλτα στα μαγαζιά της Χαλκίδας και συνήθως ο δρόμος μου με οδηγεί σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο όπου συνήθως μπαίνω για να «βάλω στο μάτι» τι βιβλία θα διαβάσω. Αγοράζω κάποιο και όλο και έχω κάποιο άλλο στα υπ΄όψιν.

Είναι και το οικονομικό πρόβλημα βλέπετε που έχουμε περιορίσει τι αγοράζουμε. Αλλά δεν μπορώ  χωρίς κάποιο  βιβλίο!

Έτσι λοιπόν στα χέρια μου έπεσε το βιβλίο του Β. Φράνκλ «Το νόημα της ζωής» που το γνώριζα από καιρό αλλά δεν είχα επιλέξει να το διαβάσω.

Το βρήκα συγκλονιστικό, πως ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να αντέξει τα πάντα ακόμα και τα πιο φρικαλέα, όπως ο συγγραφέας κατά τον εγκλεισμό του για τρία χρόνια σε τέσσερα διαφορετικά στρατόπεδα  συγκέντρωσης απογυμνωμένος από κάθε τι που τον συνέδεε με τη ζωή μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσής του. Η απώλεια όλων των αγαπημένων του προσώπων από τους Ναζί, και η δύναμη του να συνεχίσει τη ζωή του, να δημιουργήσει τη σχολή της Λογοθεραπείας , της «Τρίτης Σχολής Ψυχοθεραπείας της Βιέννης» και να δώσει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο.

Μέσα στο βιβλίο του συχνά αναφέρεται τα λόγια του Νίτσε:

«Όποιος έχει ένα γιατί να ζήσει  μπορεί να αντέξει το κάθε πως.»

Αν ο άνθρωπος έχει ένα νόημα για να ζει μπορεί να υπομένει τα πάντα.

Το νόημα γεμίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από την επιδίωξη της πραγμάτωσης τριών κατηγοριών αξιών:

1. Δημιουργικότητας: Αφοσίωση σε προσωπικές δραστηριότητες και ιδιαίτερα στην εργασία.

2. Εμπειρίας: Αγάπη και τέχνη.

3. Προσωπικής στάσης: Θετική και δημιουργική αντιμετώπιση της αναπόφευκτης οδύνης.

Ο Β. Φράνκλ υποστηρίζει ότι : Δυνάμεις πέρα από τον έλεγχο σου μπορούν να σου πάρουν όλα όσα έχεις εκτός από ένα, την ελευθερία σου να επιλέξεις πως θα αντιδράσεις στην κατάσταση. Δεν μπορείς να ελέγχεις τι συμβαίνει στη ζωή σου αλλά πάντα μπορείς να ελέγχεις τι θα αισθανθείς και τι θα κάνεις σχετικά με αυτό που σου συμβαίνει.

Έτσι ποτέ δεν μένουμε δίχως τίποτα εφόσον διατηρούμε την ελευθερία να επιλέξουμε πως θα αντιδράσουμε.

"Τότε άδραξα το νόημα του μεγάλου μυστικού που έχουν να μεταδώσουν η ανθρώπινη ποίηση ,η ανθρώπινη σκέψη και πίστη:

Η σωτηρία του ανθρώπου  είναι μέσα από την αγάπη και μέσα στην αγάπη.

Κατάλαβα πως ένας άνθρωπος που δεν του έχει απομείνει τίποτα στον κόσμο  μπορεί και πάλι να αισθανθεί ευδαιμονία έστω κι αν μονάχα για μια σύντομη στιγμή καθώς συλλογίζεται τους αγαπημένους του.

Το μυαλό μου ήταν γαντζωμένο στην εικόνα της γυναίκας μου.

Μια εικόνα διέτρεξε το νου μου: Δεν ήξερα αν ήταν ακόμα ζωντανή.

Ήξερα ένα πράγμα μονάχα – το οποίο έχω μάθει πολύ καλά τώρα πια.

Η αγάπη πάει πολύ πιο πέρα από την σωματική υπόσταση του αγαπημένου προσώπου. Βρίσκει βαθύτερο νόημα στην πνευματική του οντότητα και στον εσώτερο εαυτό του. Το εάν είναι ή όχι πράγματι παρών το εάν είναι ή όχι ακόμα ζωντανός παύει με κάποιον τρόπο να είναι σημαντικό.

…τίποτα δεν μπορούσε να αγγίξει τη δύναμη της αγάπης μου, τις σκέψεις μου και την εικόνα της αγαπημένης μου."