Ασθένεια-συγχώρεση-μετάνοια- ίαση

Αναρωτιέμαι….
Σε τι μπορεί να χρησιμεύει μια ασθένεια;

Είναι ο τρόπος να πάρεις συναίσθημα, είναι ένας τραγικός τρόπος να ζητιανεύεις για λίγη αγάπη, ο τρόπος να χρησιμοποιείς τους δικούς σου ανθρώπους για να σε νοιάζονται.
Χρειάζεται να είσαι ελεύθερος, γεμάτος αγάπη για τον εαυτό σου, για να μπορείς να δώσεις αγάπη. Αυτό το διδάσκεσαι από την οικογένειά σου. Αλλιώς χρησιμοποιείς τον οίκτο. Ξεπουλάς τον ίδιο σου τον εαυτό.
Βολεύει να ζεις μέσα στην αδυναμία, στην ανημποριά, για να μην αναλάβεις την ευθύνη της ζωής σου, των πράξεων σου, να μη παραδεχτείς τα λάθη σου.
Βολεύει να είσαι θύμα, γιατί πάντα θα φταίνε οι άλλοι κι όχι εσύ, πάντα θα χρησιμοποιείς τις ενοχές για να κρατήσεις τους ανθρώπους κοντά σου, από ανάγκη για να σε στηρίζουν καταπατώντας τη δική τους ελευθερία.
Πάντα ο φόβος και η ανασφάλεια.
Μπορεί να αλλάξει όλο αυτό; Μπορεί να αλλάξει μέσα από την αυτογνωσία, μέσα από πολύ δουλειά με τον εαυτό μας και μέσα από αφάνταστο πόνο. Μέσα από την ειλικρινή συγχώρεση του εαυτού μας και των άλλων. Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται η συγχώρεση είναι ελευθερία, είναι λύτρωση.
Είναι η μετάνοια, η αλλαγή νοοτροπίας, μια επώδυνη επίγνωση, να γκρεμίσεις τον εγωισμό σου, εκεί που ανακαλύπτεις το Θεό, τον εαυτό σου, την αγάπη, την συμπόνια, την αλήθεια, να γκρεμίσεις ρόλους που ήταν ο τρόπος να υπάρχεις για χρόνια και δεν χρειάζονται πια γιατί είσαι ο εαυτός σου. Δεν χρειάζεσαι μάσκες. Μόνο τότε θα έρθει η ίαση, σωματικά και ψυχικά, μόνο τότε μεταμορφώνεσαι.
Αν δεν θες να αλλάξεις πραγματικά, ούτε ο θεός ο ίδιος δεν μπορεί να το αλλάξει. Μας άφησε τόσο ελεύθερους ο θεός ακόμα κι αν επιλέγουμε να παραμένουμε σκλάβοι στα δεσμά μας…

"Ταμπέλες"

Αναρωτιέμαι πόσους ανθρώπους έχουμε περιφρονήσει , επειδή πιστεύουμε για διάφορους λόγους, ότι δεν αξίζουν την προσοχή μας και την αγάπη μας.
Στην προσπάθεια μας να εντάξουμε σε κατηγορίες τους ανθρώπους καταλήγουμε να μειώνουμε την αξία τους ή να τους αποκλείουμε από τη ζωή μας χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο απλά βάζοντας τους ταμπέλες που δεν έχουν καμία λογική βάση.
Αυτές οι ταμπέλες που είναι ριζωμένες μέσα μας χρόνια, μέσα από πεποιθήσεις και στερεότυπα που κυριαρχούν μέσα στο μυαλό μας, από φόβο και ανασφάλεια.
Έτσι λοιπόν βάζουμε κριτήρια όπως η ηλικία, η εμφάνιση, η κοινωνική θέση, η οικονομική κατάσταση, η εθνικότητα, η θρησκεία.
Οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς το απομακρύνουμε από τη ζωή μας.
Αν όμως ελευθερωθούμε από το φόβο και αφεθούμε στην αγάπη, θα δούμε ότι κάθε άνθρωπος κρύβει έναν θησαυρό μέσα του!
Και παρ όλες τις διαφορές μας, μπορούμε να πορευόμαστε στη ζωή μαζί. Αυτές οι διαφορές θα μας εξελίξουν ακόμη περισσότερο στην πορεία της ζωής μας.
Ας αναπτύξουμε μια αυτόνομη, ώριμη σκέψη να αξιολογήσουμε σωστά αυτούς τους ανθρώπους, ας αφήσουμε την καρδιά μας ελεύθερη…
Ξέρετε κάτι; Έτσι λειτουργούσα για χρόνια, όμως μέσα από την περιπέτεια υγείας μου είδα ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν χαρίσματα, έχουν αγάπη μέσα τους, αν κι εμείς έχουμε την ψυχή μας ανοιχτή, ελεύθερη από φόβους μπορούμε να το εισπράξουμε όλο αυτό.
Κι οι άνθρωποι που μου στάθηκαν περισσότερο όλο αυτόν τον καιρό, ήταν οι άνθρωποι που κάποτε είχα απορρίψει από τη ζωή μου βάζοντάς πολύ εύκολα μια ταμπέλα!

Βγες απ' τα δικά σου όρια

Το άκουσα σήμερα στο αυτοκίνητο για πρώτη φορά, είναι τόσο χαρούμενο και όσο απλό κι αν φαίνεται, περνά τόσα πολλά μηνύματα! Από το πρωί το ακούω συνέχεια!

Όσο για το φόβο που είχα γράψει στην ίδια ανάρτηση και το διέγραψα, δεν ...υπάρχει!Καλά που έχω τη ψυχολόγο μου και με φέρνει σε ισορροπία.

Κανείς δεν είναι τέλειος!

Ξανά παιδί για λίγες ώρες!

Χτες ήταν μια πολύ όμορφη μέρα, πιο ωραία κι από την μέρα του Πάσχα.
Είχαμε μαζευτεί τα ξαδέλφια μαζί και κάναμε παρέα από νωρίς το μεσημέρι. Ώσπου μου έρχεται η ιδέα έτσι όπως καθόμασταν να παίξουμε! Να παίξουμε τα ίδια παιχνίδια όπως όταν ήμασταν παιδιά.
Μήλα, αμπάριζα, κορόιδο, ποδόσφαιρο.
Να ξαναζήσουμε λίγες στιγμές από εκείνες της ξεγνοιασιάς, του παιχνιδιού, του γέλιου, της χαράς.
Έ λοιπόν το ξαναέζησα για λίγες ώρες! Βγήκαμε στο δρόμο, πήραμε μια μπάλα και αρχίσαμε να παίζουμε μήλα.
Έπαιξα κι εγώ παρόλο που δεν μπορούσα να τρέξω καθότι είμαι χοντρούλα.
Γίναμε όλοι μικρά παιδιά!
Ξαναζωντάνεψαν οι αναμνήσεις όταν ήμουν μικρή που περίμενα το Σαββατοκύριακο και τα καλοκαίρια για να πάω στο χωριό, να δω τα ξαδέλφια μου και να παίξω μαζί τους, μια και ήμουν ένα παιδί της πόλης, κλεισμένο μέσα σε μια πολυκατοικία.
Δεν έχω φωτογραφίες ή βίντεο από χτες , όμως ακόμα στα αυτιά μου αντηχούν οι φωνές και τα γέλια μας, παρόλο που έφαγα μια τούμπα στο ίσιωμα και απλώθηκα φαρδιά πλατιά στο χώμα!
Στραμπούλιξα το πόδι μου και αναγκάστηκα να σταματήσω να παίζω και να κάνω… την εξέδρα στο γήπεδο.
Η γενιά του ’80 και πάλι στους δρόμους, με λίγα παραπανίσια κιλά, με τσιγαρόβηχα, όμως με την ίδια χαρά και αθωότητα.
Η άλλη μέρα μας βρήκε όλους πιασμένους λες και μας είχαν σπάσει στο ξύλο, με παυσίπονα κι εμένα αραγμένη στον καναπέ γιατί με πονάει το πόδι μου, αλλά η καρδιά μου γεμάτη γιατί ήμουν ο πραγματικός εαυτός μου πέρα από φόβους, πεποιθήσεις,εγωισμούς, προβλήματα, πέρα από τον χρόνο...
Όλοι είμασταν ο εαυτός μας !Το παιδί που έχουμε μέσα μας!

Κανείς δεν είναι κανενός...

Όλο αυτό τον καιρό νιώθω την ανάγκη να είμαι συνέχεια με τον εαυτό μου.
Κάθε μέρα βγαίνω για περπάτημα και πηγαίνω στη θάλασσα.
Είμαι τόσο τυχερή που ζω στην εξοχή και μπορώ να χαίρομαι τη φύση.
Έτσι λοιπόν χτες, όπως καθόμουν στη παραλία κάτω από ένα πεύκο, θαύμαζα τα μικρά σπουργίτια που πετούσαν και έψαχναν από δω κι από εκεί για τροφή.
Πόσο ελεύθερα, πόσο ξέγνοιαστα!

Οι γονείς τους τα φέρνουν στον κόσμο, τα αναθρέφουν για όσο χρειάζεται μέχρι να μάθουν να πετούν και να μπορούν να βρουν τροφή και τα ελευθερώνουν!
Και εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα μόνα πλάσματα στη γη που γεμάτοι φόβο, κρατάμε τα παιδιά μας και τους δικούς μας ανθρώπους εξαρτημένους κοντά μας.

Κι αυτό δεν είναι αγάπη!
Κανείς δεν είναι κανενός… Κανένα πλάσμα δεν μας ανήκει, ούτε τα παιδιά μας.

Ο ρόλος μας είναι να τα φέρουμε στη ζωή, να τα μεγαλώσουμε, να τα μάθουμε να αγαπούν και να προστατεύουν τον εαυτό τους, να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, να ανοίξουν τα φτερά τους και να φύγουν από τη φωλιά μας.
Κι αντί να γίνει αυτό, φέρνουμε τα παιδιά μας στον κόσμο, ως συνεχιστές της δικής μας πορείας ζωής, ως προέκταση του εαυτού μας, να εκπληρώσουν τις δικές μας επιθυμίες τα δικά μας όνειρα, να ζουν για εμάς, να μας στηρίζουν.
Τους μαθαίνουμε αυτόν το ρόλο ζωής , που αργότερα επαναλαμβάνεται και στις δικές τους οικογένειες.
Και περνούν τα χρόνια και οι ρόλοι μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.
Κι εκεί χρειάζεται η δύναμη το θάρρος, αφού πρώτα συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ποιος είναι, να σπάσει δεσμά χρόνων και να κάνει την μεγάλη ανατροπή να ελευθερώσει τον εαυτό του αλλά και όσους ανθρώπους κρατά με τα δεσμά της εξάρτησης, ελεύθερους.
Ελευθερώνω σημαίνει , αφήνω τον άλλον να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του, τον σέβομαι και τον αγαπώ και τον θέλω κοντά μου για αυτό που πραγματικά είναι κι όχι για τον ρόλο που παίζει.
Ο φόβος σημαίνει εξάρτηση, αγάπη σημαίνει ελευθερία.
Για μένα αυτό το Πάσχα είναι τόσο σημαντικό, είναι ένα πέρασμα μέσα από φόβους και ρόλους χρόνων που καθόριζαν ποια είμαι, σε ένα ακόμα βήμα προς την ελευθερία.
Στο όνειρο της ζωής μου, να ζω ελεύθερη, με τον άντρα μου, το παιδί μου, με έναν άλλο τρόπο πια, μέσα στην αγάπη, σε παράλληλους δρόμους, ο καθένας να ζει για τον εαυτό του.

Ο ρόλος του σωτήρα στη ζωή μας

Διαβάζοντας την πολύ καλή ανάρτηση του Δημήτρη στο «Ξάνθη Φιλοσοφείν» http://nekthl.blogspot.com/2010/03/blog-post_20.html

Ήθελα να του αφήσω σχόλιο, αλλά με άγγιξε τόσο το θέμα των ρόλων που το έκανα ανάρτηση.
Ήταν και κάτι που με απασχολεί αυτόν τον καιρό.
Ρόλοι που έχουμε μάθει να παίζουμε, από την οικογένειά μας, από την κοινωνία.
Ο ρόλος του θύματος, ο ρόλος του θύτη, ο ρόλος του σωτήρα.
Όλοι αυτοί οι ρόλοι εναλλάσσονται μέσα στις σχέσεις εξάρτησης.
Ο ρόλος του σωτήρα λοιπόν!
Δεν μιλάμε για βοήθεια, για συμπαράσταση.
Μιλάμε για στήριξη, να υπάρχεις για να δίνεις λύσεις στους άλλους, για να δίνεις δύναμη, να ασχολείσαι μαζί τους, ξεχνώντας τον εαυτό σου.
Καμία σχέση με τον αλτρουισμό.
Γιατί αλτρουισμός έχουν για βάση του την αγάπη.
Ενώ ο ρόλος του σωτήρα το φόβο. Και όλοι οι άλλοι ρόλοι το φόβο βέβαια.
Είναι ο ρόλος που μέσα από αυτόν νιώθεις σημαντικός, δυνατός, ικανός, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Στηρίζω σημαίνει: Ότι δεν αφήνω τον άλλο να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του, να εξελιχθεί , γιατί μέσα από αυτό νιώθω σημαντικός, έχω τη δύναμη, έχω την εξουσία, ελέγχω και γίνομαι τόσο απαραίτητος για αυτόν ώστε δεν θα με αφήσει ποτέ.
Φοβάμαι ότι αυτός ο άνθρωπος που στηρίζω, αν επικεντρωθεί στο εαυτό του και αναλάβει την ευθύνη της ζωής του θα τον χάσω.
Φοβάμαι να ασχοληθώ με τον εαυτό μου και ασχολούμαι με τους άλλους.

Δεν είναι πιο δυνατός αυτός που στηρίζει από αυτόν που στηρίζεται, είναι και οι δύο αδύναμοι μέσα στον φόβο. Ο ένας χρησιμοποιεί τον άλλον για να μπορεί να υπάρχει η σχέση εξάρτησης.
Και σίγουρα αυτό δεν είναι αγάπη.
Δυνατός είναι ο άνθρωπος που είναι ο εαυτός του.
Θέλει δύναμη να δεις τις αδυναμίες σου, να φωτίσεις και τα πιο σκοτεινά σου κομμάτια.
Να αφήσεις και να στερηθείς τα παιχνίδια σου, έναν τρόπο για να υπάρχεις μέσα από αυτά, ένα κομμάτι του εγωιστικού, φοβισμένου εαυτού σου.
Ακόμα κι αν τελειώνει μια τέτοια σχέση, ενώ θεωρείς ότι τα έχεις δώσει όλα, χρειάζεται να ακούσεις αυτή τη φωνούλα μέσα σου, να γκρεμίσεις τον εγωισμό σου, να αναλάβεις την ευθύνη σου για όσα έκανες για αυτή τη σχέση , αλλά και για όσα δεν έκανες.
Πότε δεν χαραμιζόμαστε , κάθε σχέση κάτι μας έδωσε παρόλα τα αρνητικά της . Θα πεις ότι χαράμισες τα χρόνια σου μόνο αν δεις το γεγονός μέσα από τον ρόλο του θύματος.

Κι αν γκρεμιστούν όλοι αυτοί οι ρόλοι τότε θα χρειαστεί να μείνουμε με τον πραγματικό μας εαυτό.

Πόσοι από εμάς θέλουμε να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε;

Συναίσθημα, ο δρόμος προς την αγάπη!

Το συναίσθημα είναι το μέσο για να έχουμε επαφή με τον εαυτό μας. Είναι ο τρόπος να επικοινωνήσουμε και πάλι με το παιδί των παιδικών μας χρόνων. Τον ανώτερο μας εαυτό, που με τα χρόνια μάθαμε να ξεχνάμε. Κι άνθρωπος στην εποχή μας είναι δυστυχισμένος όσο ποτέ άλλοτε.
Γιατί έχει χάσει την επαφή με τον εαυτό του.
Είναι κλεισμένος μέσα σε ένα καβούκι , φοβισμένος, πληγωμένος σε μια αμυντική στάση, ετοιμοπόλεμος απέναντι στον συνάνθρωπό του, στην επικοινωνία , στα πάντα.
Κι αναρωτιέται γιατί είναι μόνος, δυστυχισμένος, άδειος.
Ο συναισθηματικός μας κόσμος είναι ο πλούτος μας!
Το συναίσθημα είναι ο δρόμος για να ανακαλύψει ο άνθρωπος αυτό που πάντα είναι , την πραγματική του υπόσταση, την αγάπη!
Κι όταν ανοίγεις το συναίσθημα όλα αλλάζουν, οι στιγμές γίνονται μαγικές! Πλημυρίζεις γαλήνη, συμπόνια.
Οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά σου! Τα παιχνίδια του μυαλού σταματούν και βιώνεις με την καρδιά!
Γιατί να φοβόμαστε τόσο την αγάπη; Είναι τόσο όμορφη! Σου δίνει φτερά, δύναμη, χαρά, πληρότητα, ευτυχία, νόημα στη ζωή!
Ο φόβος υψώνει τοίχους κι αγάπη φτιάχνει γέφυρες!

Έκανα ανάρτηση κι ένα αγαπημένο τραγουδάκι που αυτές τις μέρες το τραγουδώ στον εαυτό μου!Σας το αφιερώνω!