Όχι! Δεν σκέφτομαι να αυτοκτονήσω! Είμαι μια χαρά!
Απλά είναι το μεγαλύτερο δίλημμα του ανθρώπου σε αυτή τη ζωή, που έρχεται κάποια στιγμή και χρειάζεται να αποφασίσεις αν θα ζήσεις ουσιαστικά, αληθινά, ελεύθερος από τα δεσμά του φόβου, μέσα στην αγάπη, ή θα παραμείνει δέσμιος του φόβου, αλυσοδεμένος στη φυλακή που έφτιαξες ο ίδιος για τον εαυτό σου.
Η παίρνεις την ευθύνη του εαυτού σου και δημιουργείς τη ζωή σου ή μένεις σε μια κατάσταση θύματος και αφήνεσαι έρμαιο του καταστάσεων θεωρώντας ότι τα εξωτερικά γεγονότα και οι άλλοι είναι το εμπόδιο για να ζήσεις.
Ακούγοντας στην τηλεόραση την συνέντευξη του Ματθαίου Γιώσαφατ σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα μου έκανε εντύπωση πιο πολύ από όλα η φράση ότι:
« Οι Έλληνες είναι ένας ανώριμος λαός και μέσα από αυτή την κρίση θα ωριμάσουν.»
Κάθε κρίση στη ζωή του ανθρώπου πέρα από τον πόνο που προκαλεί, μπορεί να είναι μια ευλογία για αυτόν, είτε είναι οικονομική κρίση αλλά και οποιοδήποτε άλλο γεγονός, μια απώλεια, μια αρρώστια.
Αν δεν καταρεύσει το παλιό, το αρρωστημένο, δεν έρχεται το καινούριο.
Είναι το καμπανάκι της αφύπνισης ,είναι το πέρασμα του στην αλλαγή, στην απόκτηση περισσότερης συνειδητότητας, στην ανακάλυψη της πνευματικότητας και στην επαφή με τον εαυτό του, την ωρίμανση.
Η αλήθεια είναι ότι ζούμε πολύ δύσκολες εποχές ως τραγικές θα μπορούσα να πω. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον κάθε Έλληνα είναι ότι όλα είναι ρευστά. Βιώνει μια διαρκή ανασφάλεια, όλα όσα είχε στηρίξει την ύπαρξη του, τη ασφάλεια που ένιωθε μέσα από τα υλικά αγαθά, την εργασία του, τη ζωή που είχε φτιάξει για να νιώθει ότι έχει αξία και να νιώθει σιγουριά καταρρέουν ένα –ένα. Κι αν είχε φτιάξει στο μυαλό του μια ζωή σίγουρη τώρα δεν είναι σίγουρος ούτε καν για την επόμενη μέρα.
Κι όμως η ζωή είναι ανασφάλεια!
Κι εμείς μένει να κατανοήσουμε αυτό, να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα όπως τις ασυλλόγιστες σπατάλες, την ανάγκη να γεμίσουμε το κενό της ψυχής μας με καταναλωτικά αγαθά, την αξία του ανθρώπου μέσα από το έχειν. Δανειστήκαμε και βάλαμε μια θηλιά για σχεδόν όλη της ζωή μας, χωρίς να σκεφτούμε και πιστεύοντας ότι θα έχουμε πάντα και όλα θα είναι ωραία και καλά για πάντα.
Αλλά δεν υπάρχει για πάντα, η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα.
Κρύβονται πολλές πεποιθήσεις μέσα από όλο αυτό που βιώνουμε και τώρα θα αλλάξουν. Θα βγούμε από πολλά καλούπια που είχαμε φτιάξει.
Θα γίνουν πολλές ανατροπές, θα περάσουμε μέσα από το χάος για να μπορέσουμε να αναγεννηθούμε.
Να ζήσουμε αληθινά, ουσιαστικά, απλά, λιτά, με περισσότερο συναίσθημα, συμπόνια, συντροφικότητα, λιγότερο εγωισμό.
Θα μάθουμε να ζητάμε βοήθεια, να μοιραζόμαστε, να προσφέρουμε ανιδιοτελώς, θα γκρεμιστεί η έπαρσή μας, θα αναδυθεί ο αληθινός εαυτός μας πια.
Κάποτε αγοράζαμε ότι περιττό υπήρχε, τώρα κάθεσαι μπροστά στο ράφι και αναρωτιέσαι: Το έχω πραγματικά ανάγκη για να το αγοράσω;
Ερχόταν το σαββατοκύριακο και δεν υπήρχε περίπτωση να μην βγεις έξω για φαγητό ή ποτό. Τώρα μαζεύεσαι τα βράδια με φίλους, βάζεις ένα μεζέ και κάνεις πιο ουσιαστικά παρέα.
Εκτιμάς αγαθά που κάποτε τα προσπερνούσες και δεν έδινες σημασία.
Ανακαλύπτεις ρούχα και παπούτσια παλαιότερων χρόνων που είχες καταχωνιάσει γιατί δεν ήταν της μόδας, τα φοράς και χαίρεσαι γιατί σου μοιάζουν σαν καινούρια.
Δεν αγοράζεις βιβλία, αλλά ανταλλάσεις με φίλους.
Δίνεις πράγματα που δεν χρειάζεσαι σε συνανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.
Ψωνίζεις με σύνεση αυτά που σου χρειάζονται απολύτως και δεν έχεις πια τρόφιμα να σαπίζουν στο ψυγείο σου.
Αράζεις το αυτοκίνητο των 1800cc και χρησιμοποιείς μηχανάκι ή τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Και δεν μιλώ θεωρητικά αλλά είναι ένας τρόπος ζωής τον τελευταίο καιρό μια και ο σύζυγος μου είναι εδώ και τέσσερις μήνες άνεργος.
Αυτό που έμαθα στη ζωή μου είναι ότι τα γεγονότα είναι ουδέτερα, ανάλογα την οπτική του καθενός μπορεί να είναι αρνητικά ή θετικά.
Ακόμα και από αυτή την κρίση που βιώνουμε έχει τα θετικά της.
Ακούγονται πολλά, για πτώχευση, για κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα ακούγονται και θα γίνουν πολλά.
Χρειάζεται ψυχική ισορροπία , όχι φόβος! Ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να προσαρμόζεται και να αντέχει τα πάντα! Χρειάζεται να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και το Θεό.
Κλείστε τις τηλεοράσεις, κάνουν αφάνταστο κακό, τα προγράμματα τους ή που θα φοβίζουν ή που θα αποβλακώνουν τον θεατή.
Προσπαθήστε να μην μιλάτε συνέχεια για την κρίση, ανοίξτε άλλα θέματα συζήτησης.
Να μην εστιάζεστε στο τι δεν έχετε αλλά να νιώθετε ευγνωμοσύνη για αυτό που έχετε!
Κι αυτή είναι η υγεία σας, η ζωή σας , οι δικοί σας άνθρωποι, οι φίλοι, το καθημερινό φαγητό.
Υπομονή, πιστεύω ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ!Απλά χρειάζεται να περάσουμε μέσα από αυτό, άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
