Θεέ μου...

Θεέ μου δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω
το κουράγιο να αλλάζω τα πράγματα που μπορώ
και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά

Αυτογνωσία

Χτες κατέβηκα για λίγες ώρες στον Πειραιά για μια δουλειά. Είχα πολλά χρόνια να πάω, δεν υπήρχε λόγος.

Πέρασα κι απ' έξω από το πατρικό μου σπίτι στην Αμφιάλη.

Τότε ξέσπασα σε κλάματα, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου!

Δεν ήταν από πόνο αλλά από συγκίνηση, τριάντα δύο χρόνια ζωής εκεί!

Το μυαλό μου γύρισε αρκετά χρόνια πίσω…όταν ήμουν παιδί αλλά και στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου.

Είχα και μια συζήτηση απόψε με μια πολύ καλή φίλη…

Μιλούσα για πολλά γεγονότα του παρελθόντος  σαν να μην ήμουν εγώ που τα είχα ζήσει και τώρα πια είχα όλες τις απαντήσεις για αυτά, τίποτα δεν μου ήταν άγνωστο.

Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, είναι στιγμές  που με τρομάζει αυτό!

Πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος, που μπορεί να οδηγήσει αυτός τη ζωή του κι όχι η ζωή αυτόν, έστω και ασυνείδητα!

Τι τεράστια δύναμη έχει να ανατρέψει αρρωστημένες καταστάσεις, να αλλάξει πορεία ζωής, φτάνει να το θελήσει ολόψυχα, να καίγεται να αλλάξει!

Να γκρεμίσει ότι τον φοβίζει, να μετουσιώσει τον πόνο σε δύναμη, να βυθιστεί μέσα στα  σκοτάδια του, να περάσει μέσα από αυτά και μέσα από το χάος να ξαναγεννηθεί, ένας καινούριος άνθρωπος, να αναδυθεί ο  αληθινός εαυτός,  πέρα από ρόλους και καλούπια.

 Δεν μιλώ εγωιστικά, αλλά μιλώ για αυτόν τον θησαυρό που όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας και ο εγωισμός μας δεν το αφήνει να βγει στην επιφάνεια.

Η αυτογνωσία αυτή η λέξη που δυστυχώς φοβίζει ακόμα πολλούς ανθρώπους χωρίς να ξέρουν ότι είναι η λύση για όλα τους τα προβλήματα.

Είναι ο τρόπος για να δημιουργήσουν μια ζωή αληθινή, όμορφη, είναι η λύση για να βγουν από τα δεσμά τους που έχουν εγκλωβιστεί.

Να χαρούν πραγματικά τη ζωή, να έχουν αληθινές σχέσεις αγάπης με τους συνανθρώπους τους κι όχι σχέσεις ανάγκης.

Η αυτογνωσία είναι  η απάντηση για όλα…

      Πρέπει να καείς από την ίδια σου την φλόγα , πώς να ξαναγεννηθείς αν δεν γίνεις πρώτα στάχτη ; Φ. Νίτσε

Η σχολή των Θεών

Το βιβλίο αυτό είναι ένας χάρτης ένα σχέδιο διαφυγής.

Διδάσκει τη διαδρομή που ακολούθησε ένας καθημερινός άνθρωπος για να ξεφύγει από την υπνωτική υποβολή του κόσμου, από την μεμψίμοιρη και όλο κατηγορίες περιγραφή της ύπαρξης, να αποδράσει από την πορεία μιας ήδη προδιαγεγραμμένης μοίρας.

Πετώντας όλη τη σαβούρα: Πεποιθήσεις, φόβους, αρνητικά συναισθήματα, σκουριασμένες ιδέες. Να κάνει την υπέρβαση νικώντας τον ίδιο τον εαυτό του, αναγνωρίζοντας και αντιμετωπίζοντας την πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Όλα όσα αποκρίνουν τον άνθρωπο από την θεϊκή του υπόσταση.

Στην επιστροφή του στην ουσία των πραγμάτων, στην γνησιότητα, στην αγάπη όπου ο θάνατος και ο χρόνος δεν υπάρχουν.

Το βιβλίο αυτό είναι η ιστορία της  αναγέννησης ενός καθημερινού ανθρώπου επιτομή μιας ανθρωπότητας σε παρακμή, ηττημένης.

Το ταξίδι της επιστροφής στην ύπαρξη, είναι μια νέα διέξοδος στην αναζήτηση της χαμένης ακεραιότητας.

Πρωταρχική προϋπόθεση για να ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι είναι η συνειδητοποίηση της δικής μας κατάστασης ως κατάσταση σκλαβιάς.

Η πρωταρχική αιτία όλων των προβλημάτων του κόσμου από την ενδημική φτώχεια ολόκληρων περιοχών του πλανήτη μέχρι την εγκληματικότητα και τους πολέμους, είναι ότι η ανθρωπότητα σκέφτεται και συναισθάνεται με τρόπο αρνητικό. Τα αρνητικά συναισθήματα κυριαρχούν στον κόσμο που γνωρίζουμε.

Είναι πλασματικά κι όμως καταλαμβάνουν κάθε γωνιά της ζωής μας.

Για να αλλάξει η μοίρα του ανθρώπου χρειάζεται να αλλάξει η ψυχολογία του, το σύστημα των πεποιθήσεων του και τα πιστεύω του.

Χρειάζεται να ξεριζωθεί από τα βάθη της μια τυραννική και αντιμαχόμενη και θανάσιμη νοοτροπία.

Όλα αυτά που βλέπουμε, αγγίζουμε, βιώνουμε, αισθανόμαστε είναι η πραγματικότητα σε όλη της την πολυμορφία, δεν είναι τίποτα άλλο από την προβολή ενός αόρατου σύμπαντος που υπάρχει πάνω από τον κόσμο μας και είναι η αληθινή του αιτία. Όλες μας οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι φαντασιώσεις μας είναι όλα ορατά.  

Οι ελπίδες μας, οι φιλοδοξίες μας, τα μυστικά μας, οι φόβοι μας κι όλα μας τα προαισθήματα, οι έλξεις, οι επιθυμίες, οι αντιπάθειες, οι αγάπες, τα μίση, ανήκουν στον ανεπαίσθητο, αμυδρό αλλά πραγματικό κόσμο του Είναι.

Αλλάζοντας το Είναι μας αλλάζουμε την πραγματικότητα μας, αλλάζουμε τον κόσμο μέσα από την ισχυρότητα της σκέψης.

Κανένα γεγονός δεν μπορεί να συμβεί εξωτερικά στον άνθρωπο χωρίς την, έστω και ασυνείδητη συγκατάθεση του.

Τίποτα δεν μπορεί να τύχει, χωρίς να περάσει μέσα από την ψυχολογία του.

Το πεπρωμένο του ανθρώπου είναι ο καθρέπτης του εσωτερικού του κόσμου, του Είναι του.   

Δεν είναι η εξωτερικές συνθήκες που δημιουργούν το πεπρωμένο του ανθρώπου αλλά ο άνθρωπος δημιουργεί  το πεπρωμένο του.

Η ευτυχία, ο πλούτος, η γνώση, η θέληση, η αγάπη δεν μπορούν να ανακτηθούν από έξω, δεν μπορούν να δοθούν αλλά μονάχα να εν-θυμηθούν.

Είναι αναφαίρετα αγαθά της ύπαρξης, επομένως φυσική κληρονομιά κάθε ανθρώπου.

Καμία πολιτική, θρησκεία, ή φιλοσοφικό σύστημα δεν μπορεί να μετατρέψει την κοινωνία από έξω προς τα μέσα. Μονάχα μια προσωπική επανάσταση, μια ψυχολογική αναγέννηση, μια θεραπεία του Είναι, από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κύτταρο σε κύτταρο, θα μπορέσει να μας οδηγήσει σε μια παγκόσμια ευημερία, σε μια κοινωνία πιο ευφυή, πιο αληθινή, πιο ευτυχισμένη.

  

Το νόημα της ζωής- Βίκτορ Φρανκλ

Κάθε Τρίτη μετά την ομάδα  κάνω μια βόλτα στα μαγαζιά της Χαλκίδας και συνήθως ο δρόμος μου με οδηγεί σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο όπου συνήθως μπαίνω για να «βάλω στο μάτι» τι βιβλία θα διαβάσω. Αγοράζω κάποιο και όλο και έχω κάποιο άλλο στα υπ΄όψιν.

Είναι και το οικονομικό πρόβλημα βλέπετε που έχουμε περιορίσει τι αγοράζουμε. Αλλά δεν μπορώ  χωρίς κάποιο  βιβλίο!

Έτσι λοιπόν στα χέρια μου έπεσε το βιβλίο του Β. Φράνκλ «Το νόημα της ζωής» που το γνώριζα από καιρό αλλά δεν είχα επιλέξει να το διαβάσω.

Το βρήκα συγκλονιστικό, πως ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να αντέξει τα πάντα ακόμα και τα πιο φρικαλέα, όπως ο συγγραφέας κατά τον εγκλεισμό του για τρία χρόνια σε τέσσερα διαφορετικά στρατόπεδα  συγκέντρωσης απογυμνωμένος από κάθε τι που τον συνέδεε με τη ζωή μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσής του. Η απώλεια όλων των αγαπημένων του προσώπων από τους Ναζί, και η δύναμη του να συνεχίσει τη ζωή του, να δημιουργήσει τη σχολή της Λογοθεραπείας , της «Τρίτης Σχολής Ψυχοθεραπείας της Βιέννης» και να δώσει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο.

Μέσα στο βιβλίο του συχνά αναφέρεται τα λόγια του Νίτσε:

«Όποιος έχει ένα γιατί να ζήσει  μπορεί να αντέξει το κάθε πως.»

Αν ο άνθρωπος έχει ένα νόημα για να ζει μπορεί να υπομένει τα πάντα.

Το νόημα γεμίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από την επιδίωξη της πραγμάτωσης τριών κατηγοριών αξιών:

1. Δημιουργικότητας: Αφοσίωση σε προσωπικές δραστηριότητες και ιδιαίτερα στην εργασία.

2. Εμπειρίας: Αγάπη και τέχνη.

3. Προσωπικής στάσης: Θετική και δημιουργική αντιμετώπιση της αναπόφευκτης οδύνης.

Ο Β. Φράνκλ υποστηρίζει ότι : Δυνάμεις πέρα από τον έλεγχο σου μπορούν να σου πάρουν όλα όσα έχεις εκτός από ένα, την ελευθερία σου να επιλέξεις πως θα αντιδράσεις στην κατάσταση. Δεν μπορείς να ελέγχεις τι συμβαίνει στη ζωή σου αλλά πάντα μπορείς να ελέγχεις τι θα αισθανθείς και τι θα κάνεις σχετικά με αυτό που σου συμβαίνει.

Έτσι ποτέ δεν μένουμε δίχως τίποτα εφόσον διατηρούμε την ελευθερία να επιλέξουμε πως θα αντιδράσουμε.

"Τότε άδραξα το νόημα του μεγάλου μυστικού που έχουν να μεταδώσουν η ανθρώπινη ποίηση ,η ανθρώπινη σκέψη και πίστη:

Η σωτηρία του ανθρώπου  είναι μέσα από την αγάπη και μέσα στην αγάπη.

Κατάλαβα πως ένας άνθρωπος που δεν του έχει απομείνει τίποτα στον κόσμο  μπορεί και πάλι να αισθανθεί ευδαιμονία έστω κι αν μονάχα για μια σύντομη στιγμή καθώς συλλογίζεται τους αγαπημένους του.

Το μυαλό μου ήταν γαντζωμένο στην εικόνα της γυναίκας μου.

Μια εικόνα διέτρεξε το νου μου: Δεν ήξερα αν ήταν ακόμα ζωντανή.

Ήξερα ένα πράγμα μονάχα – το οποίο έχω μάθει πολύ καλά τώρα πια.

Η αγάπη πάει πολύ πιο πέρα από την σωματική υπόσταση του αγαπημένου προσώπου. Βρίσκει βαθύτερο νόημα στην πνευματική του οντότητα και στον εσώτερο εαυτό του. Το εάν είναι ή όχι πράγματι παρών το εάν είναι ή όχι ακόμα ζωντανός παύει με κάποιον τρόπο να είναι σημαντικό.

…τίποτα δεν μπορούσε να αγγίξει τη δύναμη της αγάπης μου, τις σκέψεις μου και την εικόνα της αγαπημένης μου."

Απώλεια....

Τα τελευταία χρόνια νιώθω το Πάσχα να είναι μια γιορτή που αγγίζει τη ψυχή μου πάρα πολύ.

Τα Θεία Πάθη, ο Γολγοθάς, η Σταύρωση, η Ανάσταση , το Πάσχα.

Χρόνια πριν ζώντας στην άγνοια, ήταν μια γιορτή χωρίς κάποια ιδιαίτερη ουσία για μένα  δεν με άγγιζε ψυχικά και ήταν κάτι έξω από μένα.

«Ένα καταναγκαστικό έργο» λόγω άγνοιας από την οικογένεια και κυρίως από τους εκπροσώπους της εκκλησίας.

Κυρίως λειτουργώντας μέσα από «πρέπει» χωρίς να γνωρίζω το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων όχι μόνο για το Πάσχα αλλά και για άλλα γεγονότα της ζωής μου.

Χαιρόμουν πολύ όμως όταν έκανα Πάσχα στο χωριό μαζί με τα αγαπημένα πρόσωπα. Στεναχωριόμουν όταν ήμουν παιδί και σκεφτόμουν τι υπέφερε ο Χριστός στον Σταυρό.

Θα μου πείτε: Τώρα θυμήθηκες το Πάσχα , πάει πέρασε!

Μπορεί να πέρασε πριν λίγες μέρες ημερολογιακά.

Όμως είναι κάτι που το βιώνει κάθε άνθρωπος που βρίσκεται εν ζωή.

Κάθε άνθρωπος σηκώνει τον δικό του Σταυρό, ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά, σταυρώνεται, υποφέρει, θρηνεί. Είναι η ψυχή του που υποφέρει και ζητά τη Λύτρωση, την Ανάσταση , την Αιώνια ζωή.

Δύο συγκλονιστικά γεγονότα αυτών των ημερών, ο μικρούλης που χάθηκε το βράδυ  της Ανάστασης από τη φωτοβολίδα, τόσο ξαφνικά.

Η απώλεια ενός πολύ νέου ανθρώπου που ήταν συγγενής αγαπημένων μας φίλων,  με έναν τρόπο τόσο ξαφνικό, μια απώλεια τόσο τραγικά αναπάντεχη που δεν σου αφήνει περιθώρια να το αποδεχτείς, να αποχαιρετήσεις.

Νιώθοντας μέσα μου ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία, και πιστεύοντας  ότι ακόμα και τα πιο τραγικά γεγονότα γίνονται εν σοφία Θεού.

Αυτές οι δοκιμασίες συμβαίνουν για την εξέλιξη της ψυχής των ανθρώπων.

Μέσα από το χάος, το πένθος, τον αβάσταχτο πόνο ο άνθρωπος μπορεί να ξαναγεννηθεί, δύναμη του η πίστη στον εαυτό του, η πίστη στο Θεό, η «παρεξηγημένη»εσωστρέφεια, η στροφή βαθιά μέσα στον εαυτό του,στη ψυχή του, χωρίς άρνηση (αν και αρχικά αυτή είναι η πρώτη αντίδραση μπροστά στην απώλεια) με αποδοχή για όσα βιώνει, με υπομονή, θα οδηγηθεί  στην λύτρωση στην Ανάσταση, στο πέρασμα (Πάσχα) στην απέναντι όχθη. Θα είναι πια ένας άνθρωπος καινός.

   

Έφυγε ο μικρός Χρήστος που χτυπήθηκε από φωτοβολίδα

Όλοι είμαστε συγκλονισμένοι από το χαμό του επτάχρονου που τραυματίστηκε σοβαρά από ναυτική φωτοβολίδα το βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Δροσιά Χαλκίδας.
Όλοι προσευχόμασταν να γίνει ένα θαύμα και να σωθεί ο μικρούλης.
Δυστυχώς δεν άντεξε και έχασε τη μάχη...
Τι να πεις μπροστά σε αυτήν την απώλεια, σε αυτούς τους γονείς...αβάσταχτος ο πόνος.
Μα σκέφτομαι και αυτό το εικοσιπεντάχρονο παλικάρι που φέρθηκε τόσο ασυνείδητα.
Καταστράφηκε η ζωή του θα ζήσει μέσα στη φυλακή με πόνο και ενοχές.
Πόσοι άνθρωποι υποφέρουν αυτή τη στιγμή από ένα μοιραίο λάθος.
Επιτέλους πότε θα τελειώσει αυτό το "έθιμο" με τις κροτίδες και τα βεγγαλικά που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο και κάθε χρόνο χάνονται ψυχές.
Καλό σου ταξίδι αγγελούδι μου

Τούτος είναι σύντροφοι ο καινούριος Δεκάλογός μας! Ασκητική

Καθένας έχει το δρόμο τον εδικό του που τόνε φέρνει στη λύτρωση 

ο ένας την αρετή και ο άλλος την κακία.

Αν ο δρόμος που οδηγάει στη λύτρωση σου είναι η αρρώστια, η ψευτιά, η ατιμία, χρέος σου να βυθιστείς στην αρρώστια, στην ψευτιά, την ατιμία, για να τις νικήσεις αλλιώς δε σώζεσαι.

Αν ο δρόμος που οδηγάει στη λύτρωσή σου είναι η αρετή, η χαρά, η αλήθεια, χρέος σου είναι να βυθιστείς στην αρετή, στη χαρά, στην αλήθεια, για να τις νικήσεις, να τις αφήσεις πίσω σου. Αλλιώς δε σώζεσαι.

Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά , ουδέτερη , πάνω από τα πάθη αρετή. Πάρα με άλλα σφοδρότερα πάθη.

Αφήνουμε την θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τα’ αυτιά μας να μην ακούσουμε τις Σειρήνες. Δε δενόμαστε από φόβο  στο κατάρτι μιας μεγάλης ιδέας, μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τις Σειρήνες. Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τις Σειρήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας .

Τούτη είναι σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!

Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!

Άκου την καρδιά σου και ακλούθα τον.

Σύντριψε το σώμα σου και ανάβλεψε: Όλοι είμαστε ένα!

Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.

Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατί ήσουν και συ και τώρα σε ακολουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.

Αγάπα το σώμα σου μονάχα με αυτό στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.

Αγάπα την ύλη απάνω της πιάνεται ο Θεός και πολεμάει. Πολέμα μαζί του.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ότι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ΄σαι ελεύτερος , παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!

Η επιχείρηση του Σύμπαντου , για μιαν εφήμερη στιγμή, όσο ζεις, να γίνει επιχείρηση δική σου. Τούτος είναι, σύντροφοι, ο καινούριος δεκάλογός μας!

Ν.Καζαντζάκης