Τέλος εποχής

http://www.youtube.com/watch?v=TmDAbNlpAgw&feature=player_embedded

Τέλος εποχής για την κρατική τηλεόραση και το λυπηρό είναι πρώτα από όλα για όλους αυτούς τους ανθρώπους που θα μείνουν άνεργοι με ότι συνεπάγεται όλο αυτό για αυτούς και τις οικογένειες τους. Τέλος εποχής και σε μια τηλεόραση που παρόλα τα προβλήματα της, μάς παρείχε μια ποιοτική ενημέρωση όταν τα υπόλοιπα ιδιωτικά κανάλια μας πλασάρουν φόβο, ηλιθιότητα, παραπληροφόρηση και μπόλικα τούρκικα σίριαλ!
 Είμαι σαράντα ενός ετών και τέτοια φασιστική και φιμωτική πράξη δεν έχω ζήσει ξανά στη ζωή μου. Θλίβομαι για την κατάντια μας σε όλα τα επίπεδα ... 
Συγκινούμαι γιατί όλες μου οι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια συνδέονται με την κρατική τηλεόραση. Παιδί της πόλης μεγάλωσα με αυτήν.
 Και ανησυχώ για το πόσο θα συνεχίζεται όλη αυτή η αρρωστημένη κατάσταση που βιώνουμε αυτά τα τρία χρόνια της κρίσης, της ανέχειας, της υποδούλωσης, της στέρησης της ελευθερίας, εν ονόματι της « διάσωσης» και της «ανάπτυξης». 
 Τι ωραία! Τώρα θα μείνουν τα ιδιωτικά κανάλια για να κάψει και άλλο ο Έλληνας τον εγκέφαλό του, με τουρκικά σίριαλ, χαζές μεσημεριανές εκπομπές και μπόλικη βία. Καληνύχτα Ελλάδα

Καταναλωτές του έρωτα

Παρατηρώ τον τρόπο που σχετίζονται ερωτικά αρκετοί άνθρωποι σήμερα.

Το παρατηρείς μέσα από πολλούς τρόπους, ακόμα και μέσα από την σημερινή ελληνική εμπορική μουσική.

Τα τραγούδια αναφέρουν για τρελό έρωτα, αγάπη,  «καψούρα», θυσία,  αλλά και για εγκατάλειψη, προδοσία, αδιαφορία, πόνο, θυματοποίηση , εξάρτηση.

Χωρίς να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη του εαυτού του και το μερίδιο ευθύνης της σχέσης  του. Αδικήθηκα…προδόθηκα… όλα τα συναισθήματα στην παθητική φωνή… Τίποτα στην ενεργητική.

Δεν υπάρχουν  άντρες, δεν υπάρχουν γυναίκες, δεν υπάρχουν σχέσεις, είναι αυτό που ακούγεται σχεδόν από όλους και παντού.

Και πάντα αυτή η  λάθος πεποίθηση, το έτερον ήμισυ!

Αυτό το άλλο μισό του, που ψάχνει ο καθένας στο ταίρι του για να νιώσει ολοκληρωμένος, ευτυχισμένος.

Και έτσι όλοι μιλούν για έρωτα αλλά αληθινός έρωτας δεν υπάρχει!

 Γιατί αυτό που ερωτεύονται είναι  το αντικείμενο, είναι το άτομο που θα τους σώσει, θα τους δώσει όσα του λείπουν. Θα καλύψει τις ανάγκες τους, τις ανασφάλειές τους.

Πώς να ευτυχίσουν δύο άνθρωποι που είναι μισοί;  Πώς να έρθει η αγάπη μέσα από την έλλειψη; Κι έτσι όταν περάσει λίγος καιρός και οι προσδοκίες τους δεν εκπληρώνονται χωρίζουν απογοητευμένοι ο ένας από τον άλλον.

Ψάχνουν να βρουν ένα άλλο σύντροφο  που θα τους δώσει όσα προσδοκούσαν από το προηγούμενο και δεν τα πήραν και αναλώνονται σε έρωτες χωρίς ουσία και χωρίς συνειδητότητα. Νιώθω ότι ως μικρά παιδιά, όση αγάπη και ασφάλεια δεν πήραν από τους γονείς τους την αναζητούν στους εκάστοτε συντρόφους τους.  Ο έρωτας για αυτούς είναι μια κατανάλωση! Αλλάζουν από τον ένα στον άλλο και πολλές φορές είναι τόσος ο φόβος τους που ανάμεσα στις σχέσεις τους δεν κάνουν μια παύση, να μείνουν μόνοι τους, είναι τόσος ο φόβος να μείνουν με τον εαυτό τους και να αντιμετωπίσουν όλα όσα τους φοβίζουν.

Πόσο υποβιβάζεται ο έρωτας και η αγάπη σε ανάγκη!

Και δεν καταλαβαίνουν ότι το θέμα δεν είναι να ερωτευτείς τον άλλον, αλλά να είσαι ερωτευμένος με την ίδια τη ζωή!

Είμαστε ολόκληροι άνθρωποι! Δεν είμαστε μισοί, δικαιούμαστε την ολότητα στη ζωή μας και σαν ολότητα να επιλέξουμε τον σύντροφο μας.

Όταν έχεις μια ισορροπία με τον εαυτό σου, όταν έχεις μια ωριμότητα τότε μπορείς  να σχετιστείς αλλιώς, αληθινά και ουσιαστικά , με αγάπη και με πίστη γιατί εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και είσαι μαζί με τον σύντροφο σου για αυτό που πραγματικά είναι. Ελεύθερα χωρίς έλεγχο γιατί δεν υπάρχει φόβος, ζήλεια, ανασφάλεια γιατί  είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου, για το πώς λειτουργείς και τι προσφέρεις στη σχέση σου. Μπορείς να είσαι με τον ίδιο άνθρωπο για πολλά χρόνια και όχι από συνήθεια, αλλά γιατί αυτός ο άνθρωπος κάθε μέρα στα μάτια σου είναι διαφορετικός όπως και διαφορετικός είναι ο εαυτός μας μέρα με τη μέρα και ακόμα και η μέρα που περνά είναι διαφορετική μέσα στη ροή της ζωής.

 Ο ερωτευμένος άνθρωπος με τη ζωή, ανακαλύπτει  κάθε μέρα κάτι καινούριο  κάτι όμορφο παντού! Βλέπει τη θετική και όμορφη πλευρά στο κάθε τι.

Έτσι ανανεώνεται και η σχέση με τον σύντροφο του καθώς κυλούν τα χρόνια. Όσο για το γάμο πιστεύω ότι δεν σκοτώνει τον έρωτα, τον αληθινό έρωτα και όχι την επιδίωξη των ανθρώπων να παντρευτούν για να νιώσουν ασφαλείς. Ο γάμος δεν είναι δεσμά με την έννοια της φυλάκισης και της κτητικότητας, αλλά είναι δεσμός- δέσμευση, ευθύνη, αγάπη, ελευθερία.

Πόσες διαστρεβλωμένες  πεποιθήσεις έχουμε σχετικά με το τι είναι αγάπη και πόσο χρειάζεται να τις αλλάξουμε!

Για τις σχέσεις θα μπορούσα να γράφω ώρες! Και δεν το κάνω με κριτική αλλά με παρατηρητικότητα και ένα απολογισμό ας το πούμε κι έτσι, για τον τρόπο που σχετιζόμουν κι εγώ κάποτε, αλλαγές που έχω κάνει και αλλαγές που θέλω να κάνω για να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Ο Θεός μέσα στους ανθρώπους, ο Θεός παντού!

Κινούμαστε , φερόμαστε, λειτουργούμε επιφανειακά, ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς της κρίσης, για μένα τους καιρούς της μετάβασης από το έχω στο είμαι, από το επιφανειακό στο ουσιαστικό, από το φόβο στην αγάπη, από το εγώ στο εμείς .

Παρατηρώ τους ανθρώπους σκυθρωπούς, προβληματισμένους, χωρίς χαμόγελο…

Κι όμως  αν ζυγώσεις τον κάθε άνθρωπο με χαρά, με αγάπη, αν είσαι εκεί για αυτόν ανοιχτός για να τον ακούσεις, να τον νιώσεις, να δεις πέρα από τα λόγια την ουσία, το συναίσθημα και κυρίως  τα μάτια του,  το βλέμμα που τα καθρεπτίζει όλα, πόνο, φόβο, θυμό, αλλά και την χαρά, την  αθωότητα, την αγάπη θα δεις το Θεό μέσα σε κάθε άνθρωπο!

Αν δεν βιαστείς να κρίνεις, να βγάλεις συμπεράσματα, να του κολλήσεις την ταμπέλα, θα δεις ένα άνθρωπο φοβισμένο, πληγωμένο, που αμύνεται με τον καιρό αυτές οι άμυνες να φεύγουν!

Γιατί αν δώσεις αγάπη, αγάπη θα πάρεις! Ακόμα και από τους πιο φοβισμένους ανθρώπους, σιγά σιγά με υπομονή.

 Τι όμορφο πλάσμα είναι  ο άνθρωπος όταν οι άμυνες του πέφτουν!

Όταν γελάει, όταν εκφράζει αυτό που νιώθει, είναι ένα θαύμα!

Και κάθε μέρα γίνονται τόσα όμορφα, πράγματα και θαύματα!

Για μένα αυτό είναι η εμφάνιση του Θεού σε μας! Ένας άνθρωπος, κάποιο ζωάκι που περιμένει το χάδι σου, η φύση, το αναπάντεχο, αυτό το απρόσμενο που δεν έχουμε σχεδιάσει, που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο μας, το διαφορετικό!

Ένας φίλος που έχουμε να δούμε καιρό και τον βλέπουμε ξαφνικά μπροστά μας, ένας άγνωστος που θα μας πει καλημέρα!

 Ένα χαμόγελο από έναν άνθρωπο που δεν το περιμένεις! Τόσα πολλά που περνούν απαρατήρητα.

Κάθε μέρα γίνονται όμορφα πράγματα, αρκεί να έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά για να τα δούμε και να έχουμε ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχουμε κι όχι έλλειψη για αυτά που δεν έχουμε.

 Και τότε θα δούμε ότι όσο είμαστε γεμάτοι από συναισθήματα, από αγάπη τόσο λιγότερη ανάγκη έχουμε από υλικά αγαθά.

 Η κρίση είναι ένα μεγάλο μάθημα ζωής , όπως σε κάθε συμβάν της ζωής μας μέσα από κάθε τι δύσκολο κρύβεται μια ευλογία!

Κι όταν ζητούσα τη βοήθεια του Θεού στη ζωή μου, σε αποφάσεις μου που έπαιρνα και μπορεί να  φοβόμουν, ή σε δύσκολες στιγμές μου,  αυτή η βοήθεια ερχόταν πάντα μέσα από τους ανθρώπους που εμφανίζονταν εκείνο τον καιρό.

Με μια κουβέντα τους, με ένα βλέμμα ήξερα…

Ας γίνουμε πιο συνειδητοί, μόνο τότε μπορούμε να βιώσουμε την ουσία στο κάθε τι, την ουσία της ψυχής μας, των συνανθρώπων μας, των σχέσεων μας,  της ομορφιάς που κρύβεται παντού, την ουσία της ίδιας της ζωής!

Η φωτογραφία που ανάρτησα  έχει σχέση με το όμορφο, το αναπάντεχο, στη ζωή μου

Είναι μια πεταλούδα που βρίσκω ξανά στην πόρτα μου μέσα σε δεκαπέντε μέρες,  μπροστά στο κατώφλι να κάθεται στο ίδιο σημείο.

Την παίρνω στα χέρια μου,  την κρατώ να την χαϊδεύω,  φιλώ τα φτερά της με τα χείλη μου κι εκείνη δεν  φεύγει!

Τη βάζω για λίγη ώρα μέσα στο σπίτι μου αλλά ξέροντας ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να την κρατήσω, είναι πολύ εγωιστικό, δεν είναι κτήμα μου, άλλωστε  πώς να κρατήσεις ένα τόσο ελεύθερο πλάσμα φυλακισμένο;

Την παίρνω στα χέρια μου, της μιλώ, την ευχαριστώ,την αποχαιρετώ και την απελευθερώνω ….

ΧΛΩΜΗ ΜΠΛΕ ΚΟΥΚΙΔΑ (Carl sagan , greek subs)

Ευγένιος Τριβιζάς «Ένα δέντρο μια φορά The Boy And The Tree»

http://www.youtube.com/watch?v=Voz9S4xb0xM



Καλή χρονιά, με υγεία, χαρά, αγάπη και αισιοδοξία
 αλλά και με περισσότερο συναίσθημα και ανθρωπιά.
Να είναι ένας χρόνος που θα μας φέρει περισσότερη συνειδητότητα
και αγάπη για τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας!

Ανάρτησα ένα πολύ όμορφο παραμύθι του Ε. Τριβιζά με υπέροχη μουσική και πολλά μηνύματα και ιδιαίτερα συγκινητική! Να είστε όλοι καλά και να περνάτε όμορφα!

Έφυγε και το καλοκαιράκι....

 Η πιο αγαπημένη μου εποχή! Αν και ήταν πάρα πολύ ζεστό το  καλοκαίρι  φέτος, ήταν υπέροχο!                      

Μόνο η αίσθηση να είσαι μέσα στη θάλασσα είναι απίστευτη!

Κάτι στη Βλαχιά Ευβοίας για μια βουτιά με καλή παρέα.

Αλλά και στην Ελαφόνησο της Λακωνίας, στον υπέροχη παραλία του Σίμου!

Στη Αγαπημένη Μονεμβασιά για άλλη μια φορά! 

Δεν υπάρχει περίπτωση να κατεβώ στα μέρη 

του άντρα μου και να μην περάσω από εκεί!

Αλλά το πιο σημαντικό από όλα η καλή παρέα με ένα ζευγάρι που γνωριζόμασταν χρόνια

αλλά μετά από  αυτό το ταξίδι γίναμε καλοί φίλοι!

Γελάσαμε,χαρήκαμε, μοιραστήκαμε όμορφες στιγμές!

Παντού υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν, αν έχεις τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής σου 

πάντα ανοιχτά θα τους βρεις!

Αυτό το λέω και θα το λέω μια ζωή.

Καλό Φθινώπορο γιατί κάθε εποχή έχει τη χάρη της!

Να είμαστε καλά και να ακούμε περισσότερο την καρδιά μας!

Τα παιδιά γνωρίζουν για μας περισσότερα από όσο εμείς για τον εαυτό μας

«Τα παιδιά γνωρίζουν για μας περισσότερα από όσο εμείς για τον εαυτό μας, για το τι συμβαίνει στην οικογένεια, κι ας το κρατούν επτασφράγιστο μυστικό οι μεγάλοι. Ξεχωρίζουν αυτόματα ποιος ξένος είναι καλός άνθρωπος, τις προθέσεις του, την ψυχική του ποιότητα, αγαπούν σπαρακτικά, θυσιαστικά τα σκυλάκια, τα πουλιά, όλα τα ελάχιστα και ασθενή του κόσμου, γιατί καταλαβαίνουν τη μετοχή τους στην Αλήθεια. 

Και πόσο δύσκολο να θες να διδάξεις στα παιδιά του Παραδείσου τους κανονισμούς της δικής μας κατάστασης, της πτώσης μας. Να τα προσαρμόσεις! Πού;…Να τους αφαιρείς την αγαλλίαση, την έκσταση, κάνοντάς τα όλο και πιο λογικά, συμβατικά λογικά, να τα πονηρεύεις να επιζήσουν. 

Για να επιζήσουν θα πρέπει να τους μειώνεις και να τους λερώνεις το να ζουν. 

Να τα κατεβάσεις από το υπέρλογο όπου ταξιδεύουν σαν άγγελοι και να τα προσγειώσεις στον κόσμο που τόσο συμβιβασμένα και μίζερα φτιάξαμε όπως-όπως οι μεγάλοι. 

Να τους περιορίσεις την απέραντη ύπαρξη σε μια κοσμική, άρα υποκριτική ύπαρξη. Ίσως γι’ αυτό είναι συχνά μελαγχολικά κι απόμακρα, ίσως γι’ αυτό όσο πάνε προς την εφηβεία μας βγάζουν το θυμό τους. 

Μια αχνή αίσθηση εξορίας στο βλέμμα τους ανατέλλει από νωρίς.»

Μ.ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ