Οι ομορφιές της Εύβοιας!

Αν και φέτος δεν πήγαμε διακοπές λόγω δύσκολης οικονομικής κατάστασης, δεν παραπονιέμαι γιατί ζω στην εξοχή και περνώ τον καιρό μου στη θάλασσα που αγαπώ πολύ!
'Ετσι αναπάντεχα ήρθε πριν λίγες μέρες ένα αγαπημένο φιλικό μας ζευγάρι και φύγαμε δυο μονοήμερα για  μπανάκι σε κοντινές παραλίες της Εύβοιας.
Στη Χιλιαδού και μετά για φαγητό στη Στενή και στον Λιμιώνα στην νότιο Εύβοια.

Ξετρελάθηκα με τη Χιλιαδού!Ήταν υπέροχη θάλασσα πεντακάθαρη,κρυστάλινη, δεν ήθελα να βγω!
Δεν περίμενα ότι η Εύβοια θα έχει τόσο όμορφες παραλίες, που είναι ένας σχετικά κοντινός και οικονομικός προορισμός.
Στη συνέχεια κάναμε μια στάση στην Στενή στην Αγία Κυριακή, που αγαπώ πολύ και πηγαίνω εδώ και πολλά χρόνια.

Όπως πάντα όλο και κάποια γατούλα βρίσκω!


Και για ένα μπανάκι στον Λιμνιώνα,στους Αγίους Αποστόλους στη νότιο Εύβοια (υπάρχει κι άλλη παραλία με το ίδιο όνομα στην Εύβοια που είναι και αυτή υπέροχη!)

Η παραλία της Κορασίδας από ψηλά, στο όμορφο εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου

Ο δρόμος της επιστροφής ....
Περάσαμε πολύ όμορφα με δικούς μας ανθρώπους που αγαπάμε πολύ αλλά και γεμάτοι γαλήνη από την επαφή με τη φύση!
Οι φωτογραφίες και τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την ομορφιά και τα συναισθήματα!
Έπονται και άλλες φωτογραφίες!




Η ημερομηνία στις φώτο, άσχετη!

Ότι ζητώ να βρω στους άλλους τα ζητώ πρώτα από τον εαυτό μου

Συνειδητοποιώ πόσο συρρικνώνουμε τον πραγματικό μας εαυτό για διάφορους λόγους όπως για να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου ,για να είμαστε αποδεκτοί από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε, από ανασφάλεια και από φόβο μήπως μείνουμε μόνοι, μήπως μας κακοχαρακτηρίσουν από τα λεγόμενα μας, μήπως πούμε και χάσουμε την ταμπέλα του «καλού παιδιού» μια ταμπέλα που φορτωθήκαμε στην πλάτη μας από παιδιά από την οικογένεια μας, από την κοινωνία, φτάνοντας στο σημείο να τρέχουμε πάντα για να αποδείξουμε ότι είμαστε αυτό,  λέγοντας πάντα ναι και πολλές φορές καταπιέζοντας τον εαυτό μας να πούμε όχι, ακόμα και για κάτι απλό, πόσο μάλλον για κάτι σημαντικό.

Υποχωρούμε, παραχωρούμε, αφήνοντας χώρο στους άλλους να εισβάλουν στη ζωή μας, ανεχόμαστε, καταπιεζόμαστε, φοβούμενοι να δείξουμε αυτό που πραγματικά είμαστε, αυτό που αληθινά θέλουμε, αυτό που αληθινά πιστεύουμε και μένουμε σε σχέσεις που δεν μας γεμίζουν αλλά καλύπτουν  ανάγκες και καθησυχάζουν τους φόβους μας, ή και από μια άλλη εκδοχή της αιώνιας υποχρέωσης.

Αυτοί οι άνθρωποι κάποτε έκαναν κάτι σημαντικό για μας και για αυτό νιώθουμε ότι τους οφείλουμε κάτι για πάντα.

Ρόλοι, προσωπεία, ψευδαισθήσεις

Πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν όλο αυτό το παιχνίδι που παίζει το εγώ και θεωρούν ότι αυτό είναι η ζωή!

Αν όμως έχεις τα μάτια της ψυχής ανοιχτά, βλέπεις ότι αυτό δεν είναι η ζωή αλλά ένας ρόλος που έμαθες αλλά και επέλεξες να συναναστρέφεσαι γιατί εξυπηρετούσε ανάγκες σε κάποια φάση της ζωής σου για να κατευνάζει τους φόβους σου!

Λες κι αν πεις όχι σταματάς να είσαι καλός άνθρωπος, γιατί μάθαμε λανθασμένα ότι το να προστατεύουμε τον εαυτό μας και να μας θέτουμε ως προτεραιότητα είναι εγωισμός.

Και δεν είναι εγωισμός το να προσφέρεις συνέχεια και να νοιάζεσαι πρώτα τους άλλους, πάντα πρώτα οι άλλοι, οι συνάνθρωποι μας να είναι ευχαριστημένοι πρώτα οι άλλοι και μετά εμείς, πολλές φορές ξεχνώντας τον εαυτό μας και αυτό το ονομάζουμε αγάπη προς τους άλλους. Ένα παιχνίδι εξάρτησης είναι κι αυτό, ένα παιχνίδι να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, να μη δούμε εμάς, κατάβαθα και αληθινά, τους φόβους μας, τον πόνο μας, τις ανησυχίες μας, τα θέλω μας αλλά ζώντας τη ζωή μας μέσα από τους άλλους, γαντζωμένοι σε ότι είναι έξω από εμάς.

Κι αυτό το ονομάζουμε αγάπη και αλτρουισμό;

Ο άνθρωπος που έχει αγαπήσει πραγματικά τον εαυτό του, που έχει εμπιστοσύνη και αγάπη και σεβασμό για τον εαυτό του και είναι ανεξάρτητος μπορεί και να αγαπήσει αληθινά τους συνανθρώπους του χωρίς να ξεπέφτει σε παιχνίδια ανάγκης, μόνο τότε μπορεί να προσφέρει αληθινά, να συμπονήσει, να αγαπήσει με όλο του το είναι, όλα τα αλλά είναι υποκατάστατα αγάπης για να γεμίσει ο άνθρωπος το κενό του εαυτού του.

Ναι μπορείς να είσαι καλά όταν δεν είναι ο άλλος καλά, γιατί δεν χρειάζεται να καταρρέεις όταν καταρρέει ο άλλος αλλά κρατώντας ισορροπία  μπορείς να τον βοηθήσεις.

Μόνο οι άνθρωποι που είναι εξαρτημένοι που στηρίζονται σε ότι είναι έξω από αυτούς καταρρέουν.

Μπορεί όσα γράφουν να εμπεριέχουν κι ένα θυμό, ναι έχουν ένα θυμό, γιατί βαρέθηκα όλα αυτά τα παιχνίδια που παίζονται, βαρέθηκα να τρέχω να αποδείξω , θέλω να είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος, ανεξάρτητος και να μην υπάρχει αυτό το «για να» είμαι με κάποιον άνθρωπο.

Βαρέθηκα τη γκρίνια, τη μιζέρια που επικρατεί παντού, θέλω αληθινές και απλές σχέσεις, ανθρώπους, υπευθύνους, αισιόδοξους, χαρούμενους.

Ανθρώπους που να ζουν στο ΤΩΡΑ χωρίς φαντάσματα και εμμονές του παρελθόντος, πέρα από καλούπια.

Θέλω ΑΛΗΘΕΙΑ και ΟΥΣΙΑ και όλα όσα ζητώ να βρω στους άλλους

ΤΑ ΖΗΤΩ ΠΡΩΤΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

Adele- Rolling in the deep

Το ακούω ξανά και ξανά! Αν και είναι περσινό τραγούδι,τώρα το ανακάλυψα και  μου αρέσει πάρα πολύ!

Διαφημίσεις ίντερνετ και εξάρτηση...και ο φόβος να ζεις!

Κοιτάζω αυτή τη διαφήμιση ξανά και ξανά.
Στην αρχή μπορεί να γελάσεις λίγο μετά αν τη δεις πιο βαθιά, θα δεις έναν νέο άνθρωπο που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το ίντερνετ, είναι τόσο εξαρτημένος που δεν μπορεί να χαρεί την απλότητα,την ομορφιά τη γαλήνη που του προσφέρει η φύση.
Να βρίσκεσαι σε αυτό το όμορφο καφενεδάκι μέσα στη θάλασσα, μπροστά στο κύμα και να μη μπορείς να το απολαύσεις!
Να απολαύσεις ακόμα και τη στιγμή που είσαι μόνος με τον εαυτό σου, πέρα από κάθε θόρυβο από οτιδήποτε καθημερινό, κουραστικό.
Απλά να ζεις τη στιγμή!Όμως η πλύση εγκεφάλου που γίνεται μέσα από την τηλεόραση είναι απίστευτη! Υπάρχουν πάρα πολλές διαφημίσεις εταιριών παροχής ίντερνετ, που σε παροτρύνουν να έχεις ίντερνετ σε κάθε στιγμή της ζωής σου.





Έψαχνα ένα βίντεο με ένα ζευγάρι που η σύντροφος κλείνει δωμάτιο σε ένα όμορφο ξενοδοχείο χωρίς τηλεόραση και ίντερνετ και ο σύντροφος τρέχει να προμηθευτεί από κάποιο κατάστημα ασύρματο στικάκι για ίντερνετ.
Δεν μπορεί να απολαύσει την ηρεμία, την επαφή με τη  γυναίκα του, την επικοινωνία, τον έρωτα αυτό το θεϊκό νησί!
Ο κόσμος δεν είναι έτσι, η ζωή δεν είναι αυτή που μας πλασάρουν μέσα από μια εικονική πραγματικότητα.
Είναι η αληθινή σχέση με τον εαυτό μας, με τον σύντροφο μας, με τους φίλους και συνανθρώπους μας.
Το ίντερνετ είναι ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά θέλει ένα μέτρο και μια αυτοπειθαρχία, θέλει μια συνειδητότητα για να μπορείς να βάλεις ένα όριο πόσο και πότε χρειάζεται να το χρησιμοποιείς για να μη χάνεις στιγμές από τη ζωή σου!

Το παιδί που μεγάλωσε...

Την εβδομάδα που μας πέρασε έκλεισε ένας σημαντικός γεγονός στη ζωή μου.

Η ψυχοθεραπεία. Βέβαια μπορεί να τελείωσαν αυτά τα τέσσερα συναρπαστικά χρόνια αλλά η εξέλιξη του ανθρώπου δεν σταματά μέχρι να κλείσει τα μάτια του για πάντα.

Το ομορφότερο ταξίδι στη ζωή είναι αυτό της αναζήτησης του εαυτού, της ψυχής, κι ας χρειάζεται να περάσεις μέσα από πόνο και σκοτάδι, μέσα από το χάος,  όλο αυτό το καινούριο που θα αναγεννηθεί δεν περιγράφεται!

Πήγα το 2007 και παρόλο τα τριάντα πέντε μου χρόνια, συναισθηματικά ήμουν ένα παιδί των πέντε ετών. Αφάνταστα τρομαγμένη, μέσα στη θλίψη χωρίς να βλέπω κάπου φως. Μην έχοντας ιδέα τι είναι εαυτός γιατί  ήμουν πλήρως ταυτισμένη με τους γονείς μου, ιδιαίτερα με την μητέρα μου, ζώντας μέσα από το «πρέπει» μέσα σε καλούπια και σε ρόλους που με έπνιγαν μέρα με τη μέρα, ένιωθα χαμένη, διαλυμένη σε κομμάτια…

Κι αυτό το μικρό φοβισμένο παιδί, μάζεψε τα κομμάτια του μέσα από πολύ πόνο, ανακάλυψε τον εαυτό του που δεν είχε ιδέα τι σήμαινε αυτό.

Μπόρεσε να γιατρέψει τις πληγές του, συγχωρώντας τον εαυτό του και τους άλλους, μέσα σε ένα κλίμα αγάπης και αποδοχής που υπήρξε μέσα στην ομάδα και ειδικά από την ψυχοθεραπεύτρια που πήρε ένα ρόλο μάνας, μπόρεσε να ανοίξει το συναίσθημα του, να μοιραστεί τα εσώψυχά του και αυτόν τον πόνο να τον κάνει δύναμη και να ωριμάσει, και να σταματήσει να αναζητά μια μάνα και ένα πατέρα να το αγαπήσουν, να το στηρίζουν και να το προστατεύουν αλλά αυτό το παιδί να είναι αυτό ο γονιός για τον εαυτό του. Και τότε ανακάλυψε ότι μεγάλωσε! 

Μεγάλωσα! Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά πόσοι άνθρωποι γύρω μας μπορεί ηλικιακά να είναι ώριμοι αλλά συναισθηματικά παραμένουν μικρά παιδιά που αναζητούν την αγάπη που δεν πήραν από τους γονείς τους, πονούν και υποφέρουν γι’ αυτό, έχουν θυμό και μέσα από τις σχέσεις τους είτε φιλικές είτε συντροφικές ψάχνουν αυτή τη μάνα ή τον πατέρα που θα ήθελαν να έχουν. Σχέσεις εξαρτημένες, χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά τους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους, αλλά τον ρόλο που τους προβάλουν. Κι έτσι η ψυχή τους μένει πάντα με ένα κενό, απογοητευμένη γιατί ο συνάνθρωπος τους δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους, σε όλο αυτό που είχαν φτιάξει στο μυαλό τους.

Και αν δεν το συνειδητοποιήσουν σε όλη τους τη ζωή θα επαναλαμβάνεται το ίδιο παιχνίδι…και πάντα θα έχουν ένα κενό μέσα στη ψυχή τους.

 Ένα θυμό και ένα φόβο και τη γνωστή απογοήτευση ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι, ότι δεν υπάρχουν σχέσεις, ότι δεν υπάρχει αγάπη σε αυτόν τον κόσμο. Και κάθε φορά θα επιλέγουν ανθρώπους για να τους επιβεβαιώσουν αυτόν τον κανόνα.

Αλήθεια, η πιο σημαντική σχέση της ζωής του ανθρώπου είναι οι γονείς, και ιδιαίτερα η σχέση μητέρας - παιδιού.

Τι ωραία θα ήταν οι γονείς να ήταν συνειδητοποιημένοι και ισορροπημένοι για να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί!

Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιοι γονείς, όμως ο κόσμος δεν είναι τέλειος , πολλές φορές φέρνουμε στον κόσμο ένα παιδί εγωιστικά για να γεμίσουμε το κενό της δικής μας εξέλιξης, για να αναπληρώσει ένα κομμάτι του εαυτού μας, κανείς γονιός δεν είναι τέλειος  ας γίνουμε εμείς γονείς για το εσώτερο μας παιδί, ας το αγκαλιάσουμε με αγάπη να ακούσουμε τα θέλω του, τους φόβους του, τις ανασφάλειες του, να το αποδεχτούμε για να  βρούμε γαλήνη στη ψυχή μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη ψυχολόγο μου αλλά και στην ομάδα μου, στην Μαρία και την Λία που με βοήθησαν πάρα πολύ αυτά τα χρόνια και έχω την τύχη να τις έχω φίλες, σας  αγαπώ πολύ!

Θεέ μου...

Θεέ μου δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω
το κουράγιο να αλλάζω τα πράγματα που μπορώ
και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά

Αυτογνωσία

Χτες κατέβηκα για λίγες ώρες στον Πειραιά για μια δουλειά. Είχα πολλά χρόνια να πάω, δεν υπήρχε λόγος.

Πέρασα κι απ' έξω από το πατρικό μου σπίτι στην Αμφιάλη.

Τότε ξέσπασα σε κλάματα, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου!

Δεν ήταν από πόνο αλλά από συγκίνηση, τριάντα δύο χρόνια ζωής εκεί!

Το μυαλό μου γύρισε αρκετά χρόνια πίσω…όταν ήμουν παιδί αλλά και στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου.

Είχα και μια συζήτηση απόψε με μια πολύ καλή φίλη…

Μιλούσα για πολλά γεγονότα του παρελθόντος  σαν να μην ήμουν εγώ που τα είχα ζήσει και τώρα πια είχα όλες τις απαντήσεις για αυτά, τίποτα δεν μου ήταν άγνωστο.

Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, είναι στιγμές  που με τρομάζει αυτό!

Πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος, που μπορεί να οδηγήσει αυτός τη ζωή του κι όχι η ζωή αυτόν, έστω και ασυνείδητα!

Τι τεράστια δύναμη έχει να ανατρέψει αρρωστημένες καταστάσεις, να αλλάξει πορεία ζωής, φτάνει να το θελήσει ολόψυχα, να καίγεται να αλλάξει!

Να γκρεμίσει ότι τον φοβίζει, να μετουσιώσει τον πόνο σε δύναμη, να βυθιστεί μέσα στα  σκοτάδια του, να περάσει μέσα από αυτά και μέσα από το χάος να ξαναγεννηθεί, ένας καινούριος άνθρωπος, να αναδυθεί ο  αληθινός εαυτός,  πέρα από ρόλους και καλούπια.

 Δεν μιλώ εγωιστικά, αλλά μιλώ για αυτόν τον θησαυρό που όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας και ο εγωισμός μας δεν το αφήνει να βγει στην επιφάνεια.

Η αυτογνωσία αυτή η λέξη που δυστυχώς φοβίζει ακόμα πολλούς ανθρώπους χωρίς να ξέρουν ότι είναι η λύση για όλα τους τα προβλήματα.

Είναι ο τρόπος για να δημιουργήσουν μια ζωή αληθινή, όμορφη, είναι η λύση για να βγουν από τα δεσμά τους που έχουν εγκλωβιστεί.

Να χαρούν πραγματικά τη ζωή, να έχουν αληθινές σχέσεις αγάπης με τους συνανθρώπους τους κι όχι σχέσεις ανάγκης.

Η αυτογνωσία είναι  η απάντηση για όλα…

      Πρέπει να καείς από την ίδια σου την φλόγα , πώς να ξαναγεννηθείς αν δεν γίνεις πρώτα στάχτη ; Φ. Νίτσε