Επτά πυρηνικοί επιστήμονες ζουν στη Γαύδο

Στο νησί της Γαύδου, στον οικισμό Βατσιανά, ζουν περισσότερα από 10χρόνια, εφτά Ρώσοι. Στην πλειοψηφία τους πυρηνικοί επιστήμονες, που βρέθηκαν στο Τσέρνομπιλ, ώστε να αξιολογήσουν την καταστροφή. Από τους ελάχιστους που επέζησαν του πυρηνικού όλεθρου, αποφάσισαν να ζήσουν στην Γαύδο, στο νοτιότερο μέρος της Ελλάδας, εφαρμόζοντας ένα πρότυπο τρόπο ζωής, βασισμένο στη χρήση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και κυρίως «σε όσα τους προσφέρει η ίδια η φύση». 
Για τους 7 «νέους» κατοίκους του νησιού, η Γαύδος είναι το μέρος όπου μπόρεσαν να εφαρμόσουν τα επιστημονικά τους «πιστεύω» στην πράξη, δημιουργώντας, φιλοσοφώντας, δουλεύοντας, ανακαλύπτοντας μέσα από τη φύση για την ζωή. Μέλημά τους είναι η προσωπική τους συμβολή στο νησί και στους κατοίκους, που με τόση θέρμη τους υποδέχτηκαν και αγκάλιασαν.
«Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε βρει καλύτερο μέρος στο κόσμο για να ζήσουμε από τη Γαύδο. Εδώ κάνουμε τα πάντα, όλες τις δουλειές. Είμαστε επιστήμονες, φιλόσοφοι, εργάτες, μηχανικοί αυτοκινήτων. 
Αν και οι ίδιοι μίλησαν αρχικά για ένα «πείραμα» που επιχειρούν στο νησί, γρήγορα ανέπτυξαν τη δική τους καθημερινότητα, επενδύοντας με ιδέες και κατασκευές στο χώρο που τους «φιλοξενεί» πάνω από μία δεκαετία.
Το σπίτι τους, χτισμένο στα Βατσιανά από τους ίδιους, βρίσκεται στο υπέδαφος κάτω από μία αυτοσχέδια καταπακτή. Επιστημονικά αρχεία, βιβλία, αλλά και χώροι ξεκούρασης έχουν τη δικής τους θέση. Αξιοποιώντας την αιολική ενέργεια έχουν φτιάξει το δικό τους ανεμόμυλο, που βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού, ενώ για έκτακτες περιστάσεις -και μόνο- υπάρχει μία ντιζελογεννήτρια. Την έλλειψη νερού που αποτελεί σοβαρό πρόβλημα κυρίως σε ακριτικά νησιά , «καταπολεμούν» με την αφαλάτωση του θαλασσινού νερού και με μία συσκευή συμπύκνωσης της ατμοσφαιρικής υγρασίας... φερμένη από τα μέρη τους.
Διάφορες παράξενες κατασκευές έχουν την τιμητική τους στο σπίτι των επιστημόνων. Ένας θερμοσίφωνας, φτιαγμένος από άδεια γυάλινα μπουκάλια σε σχήμα πυραμίδας, ζεσταίνει το νερό που καταλήγει στη ντουζιέρα, ενώ μία συσκευή που λειτουργεί με κρητική «τσικουδιά» αντικαθιστά την οξυγονοκόλληση.
Στο σπίτι τους δεν θα χρειαστεί ποτέ να εγκαταστήσουν κλιματιστικό, όση ζέστη κι αν έχει. Φύκια, λάσπη και πέτρες έχουν μονώσει με εξαιρετικό τρόπο την ταράτσα, καταφέρνοντας να διατηρούν εσωτερική θερμοκρασία 10 βαθμούς μικρότερη από την εξωτερική.
Παράλληλα, δεν αρκούνται σε κατασκευές απαραίτητες για την διευκόλυνση της καθημερινότητας. Έχουν δημιουργήσει μία δεξαμενή με καθρέφτες σε διαφορετικές γωνίες. Τοποθετώντας μία λάμπα κάθετα, το βράδυ το σημείο γίνεται ορατό «ακόμα και από τους δορυφόρους», ενώ -όπως υποστηρίζουν- «το έκαναν για πλάκα όπως και πολλά άλλα».
Με μεθόδους διαβίωσης πρωτότυπες και φιλικές προς το περιβάλλον προσπαθούν να συμβάλλουν όσο μπορούν στην ενεργειακή αυτονομία του νησιού. Με την ίδια αποφασιστικότητα που αρνήθηκαν να υποβληθούν σε χημικές φαρμακευτικές αγωγές, λόγω της έκθεσης στη ραδιενέργεια, επιλέγοντας ένα πιο «καθαρό» τρόπο ζωής.

πηγή   tvxs.gr


Βλέποντας το σχετικό βίντεο σε πρωινή εκπομπή στην τηλεόραση πριν δυο μέρες  και σε σχέση με τα τραγικά γεγονότα στην Ιαπωνία, πολλές σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου αλλά και μια διαίσθηση ότι η ανθρωπότητα θα επιστρέψει  στον αυθεντικό τρόπο ζωής κοντά στη φύση , χωρίς την τεχνολογική εξέλιξη, χωρίς καταναλωτικά αγαθά.

Εκεί που ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος μέσα από το «είμαι» κι όχι από το «έχω».

Στον τρόπο ζωής που ζούσαν και οι πρόγονοί μας και έχουμε ξεφύγει τραγικά οι σημερινοί άνθρωποι.

Δεν είμαι άνθρωπος που με θρέφει η τρομολαγνεία , όμως νιώθω ότι αυτή η νοσηρή κατάσταση του ανθρώπου να υπερκαταναλώνει, να ζει χωρίς συνειδητότητα, χωρίς πνευματική υπόσταση, με εγκλωβισμένο το συναίσθημα, με  ένα τεράστιο  κενό μέσα στην ψυχή του που προσπαθεί να γεμίσει με όλο περισσότερα καταναλωτικά αγαθά, που ουσιαστικά ζει με το μυαλό του και προσπαθεί να ικανοποιήσει τον εγωισμό του και να νιώθει άξιος και σημαντικός μέσα από το «έχω», θα τερματιστεί.

Και χρειάζεται να τερματιστεί αν θέλουμε να σωθούμε, να αφυπνιστούμε.

Συνήθως οι αλλαγές αυτές γίνονται μέσα από δύσκολες καταστάσεις, γεγονότα που φέρνουν πόνο και χάος, όμως μέσα από το χάος έρχεται η δημιουργία ενός ανθρώπου ολοκληρωμένου, ευτυχισμένου από την πληρότητα της ψυχής του, των συναισθημάτων του, της αγάπης.

Η εξέλιξη της ψυχής μέσα από την αντίθεση, για να εκτιμήσουμε τα αληθινά, τα ουσιαστικά  κι ότι τελικά αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε για να υπάρχουμε είναι αυτά έχουμε μέσα στην καρδιά μας.

Έχασα τα πάντα από το pc μου από δικό μου λάθος!

Σήμερα ανακάλυψα  ότι έχασα τα πάντα από τα αρχεία που είχα εδώ και τρία χρόνια στον υπολογιστή μου. Πριν κάνω φορμάτ, νόμιζα ότι τα είχα σώσει .

 Σαν υπνωτισμένη  αντί να αποθηκεύω τα αρχεία, αποθήκευα την συντόμευση τους και σήμερα που τα μετέφερα από το φλασάκι δεν είχα κανένα αρχείο.

Πάει το ημερολόγιό μου που εδώ και τρία  χρόνια γράφω σχεδόν καθημερινά, πάει  η μουσική μου, αλλά κυρίως οι φωτογραφίες μου από την αγαπημένη μου Κέρκυρα, από την Κρήτη.

 Πάρα πολλές φωτογραφίες και μια κατάθεση ψυχής. Πόσα βράδια καθόμουν και έγραφα ώρες ατελείωτες, ήταν όλη μου η ζωή μέσα σε αυτό το ημερολόγιο.

Για τη μουσική μου δεν με πολυνοιάζει  γιατί  θα την κατεβάσω μέσω ίντερνετ την έχω και σε cd.

Οι φωτογραφίες μου από τις καλοκαιρινές διακοπές, με αγαπημένους φίλους, υπέροχα μέρη, ακόμα και από τα αγαπημένα μου ζωάκια που κάποια  δεν υπάρχουν πια.

Κάποιες μπορώ να βρω μέσω των φίλων μου που τις έχω στείλει και σε αυτούς.

Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ! Για μένα ήταν μια σημαντική απώλεια.

Μέσα σε όλη αυτά τα αρχεία ήταν ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Έχασα τα πάντα από το παρελθόν μου σε υλικό επίπεδο.

Τελικά η απώλεια υπάρχει στη ζωή μας με κάθε τρόπο, στο παραμικρό  γεγονός.

Ξαναρχίζω από την αρχή λοιπόν…

Σύνορα

Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα

"Κάποιο απομεσήμερο Κυριακής έστειλα σε αρκετούς φίλους μήνυμα στο κινητό με κάποιες «λέξεις – σκοπούς» που διάβαζα στο βιβλίο του Αργεντινού ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι και τους ρωτούσα:

Από τις παρακάτω «λέξεις- σκοπούς» ποια θεωρείς πιο σπουδαία:

Αυτοπραγμάτωση, άνοδος, ευτυχία, επιτυχία, φώτιση, συνειδητοποίηση, κορυφή, ειρήνη.

Σχεδόν όλοι μου απάντησαν φώτιση! Μονάχα μια φίλη από τους πιο ειλικρινείς ανθρώπους γύρω μου, μεγαλωμένη σε χώρους ας πούμε «υλισμού» και «ορθολογισμού» είπε την λέξη: Συνειδητοποίηση.

Και τότε συνειδητοποίησα και εγώ καθαρότερα εκείνο που χρόνια προσπαθώ να αποσαφηνίσω. Τη διαφορά δηλαδή ανάμεσα στη ψυχολογία και την πνευματική, τη θρησκευτική οδό ίασης.

Η επιστημονική ψυχοθεραπεία στοχεύει, καμιά φορά με εξαιρετικά αποτελέσματα, να ωριμάσει τον άνθρωπο με την συνειδητοποίηση, όμως ο άνθρωπος, και ο πιο συνειδητοποιημένος, και μάλιστα περισσότερο αυτός, δε χορταίνει με τούτο, με τη συναίσθηση που αντλεί μόνος του, μέσα του. Τούτο το «μόνος» του σαν να του φαίνεται επίφοβο και φτωχό.

Αναζητάει τη φώτιση, την αντίληψη που όχι μόνο αντλείται έσωθεν αλλά και χαρίζεται από Αλλού, μια και αποδέχεται δια της γνήσιας συνειδητοποίησης, ακόμα και στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης, ότι τα όρια του μόνα τους, είναι ευρύτατα αλλά και πεπερασμένα.

Η δύναμη του, στο ύψιστο στάδιό της θα μαλακώσει σε αδυναμία εκουσίως και θα απλώσει το χέρι για βοήθεια, όπως εκείνο το χέρι του Αδάμ στην εξαίσια νωπογραφία της Δημιουργίας του Μικελάντζελο."

Από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα"

Το βιβλίο της ζωής.

Νιώθω αυτόν τον καιρό παράξενα, σαν να βρίσκομαι  μπροστά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, κρατώντας  στα χέρια μου ένα παλιό βιβλίο.

Ανοίγοντας και διαβάζοντας το, το περιεχόμενο του είναι γνώριμο, είναι το παρελθόν μου, τα γεγονότα της ζωής μου. Το κρατώ στα χέρια μου, για λίγο στην αγκαλιά μου, δεν υπάρχει πόνος, οι πληγές έχουν κλείσει.

Και βάζω το βιβλίο στη βιβλιοθήκη, εκεί που είναι η θέση του μαζί με το παρελθόν.

Ένα καινούριο βιβλίο περιμένει να γραφτεί, έχει λευκές σελίδες, περιμένει να γεμίσει με εμπειρίες όμορφες, στιγμές χαρούμενες, στιγμές αγάπης, ξεγνοιασιάς, ευτυχίας, γαλήνης. Αν δεν υπήρχε το πρώτο δεν θα υπήρχε τώρα αυτό, κι αν το πρώτο είχε πόνο, δυσκολίες, λάθη, απόγνωση, είναι όλα  αυτά που δημιούργησαν το δεύτερο.

Κι έτσι θα δημιουργήσουν το δεύτερο το τρίτο και πάει λέγοντας, μπροστά στη βιβλιοθήκη της ζωής μου.

Το βιβλίο της ζωής μας το έχουμε εμείς οι άνθρωποι στα χέρια μας, κι  η εξουσία στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλη όσο μεγαλειώδης είναι η αγάπη του Θεού για εμάς τα παιδιά του, ώστε να μας αφήνει ελεύθερους να τη δημιουργούμε, με εμπιστοσύνη στα Χέρια Του, με πίστη στον εαυτό μας, με υπομονή , με αγάπη περνώντας μέσα από τα πιο σκοτεινά μας κομμάτια, για να βρούμε το φως,για να κάνουμε την υπέρβαση και η ζωή από κόλαση να γίνει παράδεισος.

Καλές γιορτές!

Ήρθαν λοιπόν οι γιορτές, πόσο  γρήγορα περνάει ο καιρός!Από παιδί αγαπώ πολύ τα Χριστούγεννα!
Αυτή τη χρονιά με έχει πιάσει...το παραδοσιακό μου!
Θέλω να φτιάξω μελομακάρονα και κουραμπιέδες και φυσικά Βασιλόπιτα!
Θέλω πολύ να περιποιηθώ τους ανθρώπους που αγαπώ, ωστόσο δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα και αχ Θεέ μου, τα άφησα όλα τελευταία ώρα όπως πάντα και είμαι στο τρέξιμο!
Εύχομαι φίλοι μου να έχετε καλές γιορτές, να περάσετε όμορφα όπως ποθεί η ψυχής σας.
Να μην αφήσουμε τις δυσκολίες να μας χαλάσουν τη διάθεση για χαρά αυτές τις μέρες ειδικά.
Και το κυριότερο όλος ο κόσμος να έχει υγεία, μπορεί να ακούγεται κοινότοπο αλλά είναι ότι πιο σημαντικό!
Και την καινούρια χρονιά να έχουμε τη δύναμη να αποχαιρετήσουμε ότι μας πόνεσε, ότι μας πίκρανε και να αφήσουμε το καινούριο να μπει στη ζωή μας με χαρά,αισιοδοξία, ευτυχία και πολύ συναίσθημα! Αυτό είναι η λύση για όλα,η ψυχούλα μας και αυτή δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς!

Το τέλος της ψυχοθεραπείας

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τη μέρα που ξεκίνησα τη ψυχοθεραπεία.

Πήγα στην πρώτη  συνεδρία φοβισμένη, διαλυμένη σε κομμάτια  βλέποντας μόνο στη ζωή μου ένα μαύρο σκοτάδι και πουθενά φως…

Βούλιαζα μέρα με την μέρα και ζητούσα ένα χέρι να με βγάλει από το σκοτάδι, να ζήσω. Παντού έβλεπα αδιέξοδο και αυτό που ένιωθα ήταν ένας μεγάλος θυμός για τους ανθρώπους και τα γεγονότα της ζωής μου.

Την πρώτη μέρα στην ομάδα έτρεμα σαν το μικρό παιδί που πηγαίνει την πρώτη μέρα στο σχολείο.

Προχώρησα και έμεινα αυτά τα χρόνια στην ομάδα, ήμουν τόσο αποφασισμένη να αλλάξω που ερωτεύτηκα όλη αυτή τη διαδικασία κι ας είχε πόνο.

Είχα τόσο ανάγκη από ένα υγιές πρότυπο που ότι κι αν μου έλεγε η ψυχολόγος μου το ακολουθούσα χωρίς δισταγμό.

Έγραφα ασταμάτητα, διάβαζα συνεχώς και έμενα ώρες με τον εαυτό μου.

Και κάθε φορά έμπαινα σε πιο βαθιά σκοτεινά κομμάτια του εαυτού μου και μέσα από τον πόνο, μου ανοιγόταν και μια καινούρια πόρτα στη ζωή,

μια καινούρια πόρτα προς τον εαυτό μου, κάτι που δεν ήξερα ως τώρα.

Τι ήταν εαυτός; Ποια ήταν τα θέλω μου; Ταυτισμένη με τους δικούς μου ανθρώπους, ταυτισμένη με το εγώ μου, με τους ρόλους που έτσι είχα μάθει  να υπάρχω, ήμουν η προσωποποίηση του φόβου.

Ήταν τέσσερα χρόνια αναζήτησης, πόνου αλλά και χαράς, αλλαγών , μαγικών αλλαγών  στον εαυτό μου αλλά και στην οικογένεια μου που παρόλο το φόβο τους πάντα με ακολουθούσαν σε κάθε μου καινούριο βήμα.

Γιατί  υπήρχε και υπάρχει αγάπη, απλά ήταν κρυμμένη κάτω από το φόβο, την εξάρτηση, την έλλειψη επικοινωνίας.

 Η αγάπη ήταν μπροστά στα μάτια μου αλλά δεν μπορούσα να τη δω.

Κι όταν άρχισα να πετώ την πανοπλία του φόβου, το ίδιο έκαναν και οι δικοί μου άνθρωποι, και μας πλημμύρησε το συναίσθημα, η αγάπη που είχε παγώσει ο φόβος.

Ανακάλυψα τον εαυτό μου, ποια  είναι η Ειρήνη κι όχι αυτό που νόμιζε ότι είναι. Κι έτσι όσο περισσότερο είχα τον εαυτό μου τόσο λιγότερο χρειαζόμουν τους άλλους για να υπάρχω.

Απελευθέρωνα κι εμένα αλλά και αυτούς.

Κι έτσι γινόμουν πιο αληθινή και οι σχέσεις μας αληθινές και τα παιχνίδια γκρεμίζονταν και οι ανάγκες επίσης.

Και έφτασε η μέρα που δεν υπήρχε σκοτάδι, μόνο φως και η ζωή μου από κατάρα , έγινε ευχή, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, χαρά, αγάπη. Η ευτυχία ήρθε όταν κατάλαβα ότι ήμουν εγώ η ίδια που μου άπλωνα το χέρι να βγω από το σκοτάδι   γιατί ήθελα πολύ να ζήσω. Είχα δίπλα μου τη ψυχολόγο μου, που με καθοδηγούσε, που με βοήθησε σε όλο αυτό.

Την λάτρεψα τόσο ώστε να παραδοθώ σε αυτήν και να αλλάζω μέρα με τη μέρα, ήταν η δεύτερη μου μάνα που μου έμαθε να ζω. Ώσπου  συνειδητοποίησα ότι δεν χρειαζόμουν πρότυπο, είχα τον εαυτό μου.

Όμως όλα κάποτε τελειώνουν και πριν λίγες μέρες μου ανακοίνωσε ότι είναι η τελευταία χρονιά που είμαι εκεί.

Τι να πω; Αν και στην αρχή με πόνεσε, μετά ένιωσα πολύ χαρούμενη!

Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα και δυο σελίδες δεν μπορούν να χωρέσουν όλα όσα ένιωσα, όλα όσα έζησα.

Η αναζήτηση δεν σταματά ποτέ, μόνο όταν κλείσουμε για πάντα τα μάτια μας, η αλλαγή είναι η φύση μας, η ζωή μας.

Είμαστε τόσο ελεύθεροι, έχουμε τη ζωή στα χέρια μας, τίποτα δεν μπορεί να μας περιορίσει, μόνο το μυαλό μας, ο φόβος μας, οι ψευδαισθήσεις μας, όλα αυτά τα παιχνίδια του εγώ που μας κρατούν αλυσοδεμένους.

Ούτε τα γεγονότα, ούτε οι δικοί μας άνθρωποι ,τίποτα πέρα...από εμάς!

 Αυτή η συνειδητοποίηση είναι και η λύτρωση.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ,στη ψυχολόγο μου την Στέλλα και σε όλα τα άτομα της ομάδας, όσα πέρασαν από εκεί, αυτά τα τέσσερα χρόνια.

Υ.Γ βέβαια θέλω να κάνω κάποιες αλλαγές ακόμα, αλλά έχω όλο το χρόνο μπροστά μου.

Ίσως όλη η ομορφιά να είναι το ταξίδι προς την Ιθάκη...