Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τη μέρα που ξεκίνησα τη ψυχοθεραπεία.
Πήγα στην πρώτη συνεδρία φοβισμένη, διαλυμένη σε κομμάτια βλέποντας μόνο στη ζωή μου ένα μαύρο σκοτάδι και πουθενά φως…
Βούλιαζα μέρα με την μέρα και ζητούσα ένα χέρι να με βγάλει από το σκοτάδι, να ζήσω. Παντού έβλεπα αδιέξοδο και αυτό που ένιωθα ήταν ένας μεγάλος θυμός για τους ανθρώπους και τα γεγονότα της ζωής μου.
Την πρώτη μέρα στην ομάδα έτρεμα σαν το μικρό παιδί που πηγαίνει την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Προχώρησα και έμεινα αυτά τα χρόνια στην ομάδα, ήμουν τόσο αποφασισμένη να αλλάξω που ερωτεύτηκα όλη αυτή τη διαδικασία κι ας είχε πόνο.
Είχα τόσο ανάγκη από ένα υγιές πρότυπο που ότι κι αν μου έλεγε η ψυχολόγος μου το ακολουθούσα χωρίς δισταγμό.
Έγραφα ασταμάτητα, διάβαζα συνεχώς και έμενα ώρες με τον εαυτό μου.
Και κάθε φορά έμπαινα σε πιο βαθιά σκοτεινά κομμάτια του εαυτού μου και μέσα από τον πόνο, μου ανοιγόταν και μια καινούρια πόρτα στη ζωή,
μια καινούρια πόρτα προς τον εαυτό μου, κάτι που δεν ήξερα ως τώρα.
Τι ήταν εαυτός; Ποια ήταν τα θέλω μου; Ταυτισμένη με τους δικούς μου ανθρώπους, ταυτισμένη με το εγώ μου, με τους ρόλους που έτσι είχα μάθει να υπάρχω, ήμουν η προσωποποίηση του φόβου.
Ήταν τέσσερα χρόνια αναζήτησης, πόνου αλλά και χαράς, αλλαγών , μαγικών αλλαγών στον εαυτό μου αλλά και στην οικογένεια μου που παρόλο το φόβο τους πάντα με ακολουθούσαν σε κάθε μου καινούριο βήμα.
Γιατί υπήρχε και υπάρχει αγάπη, απλά ήταν κρυμμένη κάτω από το φόβο, την εξάρτηση, την έλλειψη επικοινωνίας.
Η αγάπη ήταν μπροστά στα μάτια μου αλλά δεν μπορούσα να τη δω.
Κι όταν άρχισα να πετώ την πανοπλία του φόβου, το ίδιο έκαναν και οι δικοί μου άνθρωποι, και μας πλημμύρησε το συναίσθημα, η αγάπη που είχε παγώσει ο φόβος.
Ανακάλυψα τον εαυτό μου, ποια είναι η Ειρήνη κι όχι αυτό που νόμιζε ότι είναι. Κι έτσι όσο περισσότερο είχα τον εαυτό μου τόσο λιγότερο χρειαζόμουν τους άλλους για να υπάρχω.
Απελευθέρωνα κι εμένα αλλά και αυτούς.
Κι έτσι γινόμουν πιο αληθινή και οι σχέσεις μας αληθινές και τα παιχνίδια γκρεμίζονταν και οι ανάγκες επίσης.
Και έφτασε η μέρα που δεν υπήρχε σκοτάδι, μόνο φως και η ζωή μου από κατάρα , έγινε ευχή, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, χαρά, αγάπη. Η ευτυχία ήρθε όταν κατάλαβα ότι ήμουν εγώ η ίδια που μου άπλωνα το χέρι να βγω από το σκοτάδι γιατί ήθελα πολύ να ζήσω. Είχα δίπλα μου τη ψυχολόγο μου, που με καθοδηγούσε, που με βοήθησε σε όλο αυτό.
Την λάτρεψα τόσο ώστε να παραδοθώ σε αυτήν και να αλλάζω μέρα με τη μέρα, ήταν η δεύτερη μου μάνα που μου έμαθε να ζω. Ώσπου συνειδητοποίησα ότι δεν χρειαζόμουν πρότυπο, είχα τον εαυτό μου.
Όμως όλα κάποτε τελειώνουν και πριν λίγες μέρες μου ανακοίνωσε ότι είναι η τελευταία χρονιά που είμαι εκεί.
Τι να πω; Αν και στην αρχή με πόνεσε, μετά ένιωσα πολύ χαρούμενη!
Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα και δυο σελίδες δεν μπορούν να χωρέσουν όλα όσα ένιωσα, όλα όσα έζησα.
Η αναζήτηση δεν σταματά ποτέ, μόνο όταν κλείσουμε για πάντα τα μάτια μας, η αλλαγή είναι η φύση μας, η ζωή μας.
Είμαστε τόσο ελεύθεροι, έχουμε τη ζωή στα χέρια μας, τίποτα δεν μπορεί να μας περιορίσει, μόνο το μυαλό μας, ο φόβος μας, οι ψευδαισθήσεις μας, όλα αυτά τα παιχνίδια του εγώ που μας κρατούν αλυσοδεμένους.
Ούτε τα γεγονότα, ούτε οι δικοί μας άνθρωποι ,τίποτα πέρα...από εμάς!
Αυτή η συνειδητοποίηση είναι και η λύτρωση.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ,στη ψυχολόγο μου την Στέλλα και σε όλα τα άτομα της ομάδας, όσα πέρασαν από εκεί, αυτά τα τέσσερα χρόνια.
Υ.Γ βέβαια θέλω να κάνω κάποιες αλλαγές ακόμα, αλλά έχω όλο το χρόνο μπροστά μου.
Ίσως όλη η ομορφιά να είναι το ταξίδι προς την Ιθάκη...
