Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Απώλεια....



Τα τελευταία χρόνια νιώθω το Πάσχα να είναι μια γιορτή που αγγίζει τη ψυχή μου πάρα πολύ.
Τα Θεία Πάθη, ο Γολγοθάς, η Σταύρωση, η Ανάσταση , το Πάσχα.
Χρόνια πριν ζώντας στην άγνοια, ήταν μια γιορτή χωρίς κάποια ιδιαίτερη ουσία για μένα  δεν με άγγιζε ψυχικά και ήταν κάτι έξω από μένα.
«Ένα καταναγκαστικό έργο» λόγω άγνοιας από την οικογένεια και κυρίως από τους εκπροσώπους της εκκλησίας.
Κυρίως λειτουργώντας μέσα από «πρέπει» χωρίς να γνωρίζω το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων όχι μόνο για το Πάσχα αλλά και για άλλα γεγονότα της ζωής μου.
Χαιρόμουν πολύ όμως όταν έκανα Πάσχα στο χωριό μαζί με τα αγαπημένα πρόσωπα. Στεναχωριόμουν όταν ήμουν παιδί και σκεφτόμουν τι υπέφερε ο Χριστός στον Σταυρό.
Θα μου πείτε: Τώρα θυμήθηκες το Πάσχα , πάει πέρασε!
Μπορεί να πέρασε πριν λίγες μέρες ημερολογιακά.
Όμως είναι κάτι που το βιώνει κάθε άνθρωπος που βρίσκεται εν ζωή.
Κάθε άνθρωπος σηκώνει τον δικό του Σταυρό, ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά, σταυρώνεται, υποφέρει, θρηνεί. Είναι η ψυχή του που υποφέρει και ζητά τη Λύτρωση, την Ανάσταση , την Αιώνια ζωή.
Δύο συγκλονιστικά γεγονότα αυτών των ημερών, ο μικρούλης που χάθηκε το βράδυ  της Ανάστασης από τη φωτοβολίδα, τόσο ξαφνικά.
Η απώλεια ενός πολύ νέου ανθρώπου που ήταν συγγενής αγαπημένων μας φίλων,  με έναν τρόπο τόσο ξαφνικό, μια απώλεια τόσο τραγικά αναπάντεχη που δεν σου αφήνει περιθώρια να το αποδεχτείς, να αποχαιρετήσεις.
Νιώθοντας μέσα μου ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία, και πιστεύοντας  ότι ακόμα και τα πιο τραγικά γεγονότα γίνονται εν σοφία Θεού.
Αυτές οι δοκιμασίες συμβαίνουν για την εξέλιξη της ψυχής των ανθρώπων.
Μέσα από το χάος, το πένθος, τον αβάσταχτο πόνο ο άνθρωπος μπορεί να ξαναγεννηθεί, δύναμη του η πίστη στον εαυτό του, η πίστη στο Θεό, η «παρεξηγημένη»εσωστρέφεια, η στροφή βαθιά μέσα στον εαυτό του,στη ψυχή του, χωρίς άρνηση (αν και αρχικά αυτή είναι η πρώτη αντίδραση μπροστά στην απώλεια) με αποδοχή για όσα βιώνει, με υπομονή, θα οδηγηθεί  στην λύτρωση στην Ανάσταση, στο πέρασμα (Πάσχα) στην απέναντι όχθη. Θα είναι πια ένας άνθρωπος καινός.

   




Έφυγε ο μικρός Χρήστος που χτυπήθηκε από φωτοβολίδα




Όλοι είμαστε συγκλονισμένοι από το χαμό του επτάχρονου που τραυματίστηκε σοβαρά από ναυτική φωτοβολίδα το βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Δροσιά Χαλκίδας.
Όλοι προσευχόμασταν να γίνει ένα θαύμα και να σωθεί ο μικρούλης.
Δυστυχώς δεν άντεξε και έχασε τη μάχη...
Τι να πεις μπροστά σε αυτήν την απώλεια, σε αυτούς τους γονείς...αβάσταχτος ο πόνος.
Μα σκέφτομαι και αυτό το εικοσιπεντάχρονο παλικάρι που φέρθηκε τόσο ασυνείδητα.
Καταστράφηκε η ζωή του θα ζήσει μέσα στη φυλακή με πόνο και ενοχές.
Πόσοι άνθρωποι υποφέρουν αυτή τη στιγμή από ένα μοιραίο λάθος.
Επιτέλους πότε θα τελειώσει αυτό το "έθιμο" με τις κροτίδες και τα βεγγαλικά που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο και κάθε χρόνο χάνονται ψυχές.
Καλό σου ταξίδι αγγελούδι μου


Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Τούτος είναι σύντροφοι ο καινούριος Δεκάλογός μας! Ασκητική




Καθένας έχει το δρόμο τον εδικό του που τόνε φέρνει στη λύτρωση 
ο ένας την αρετή και ο άλλος την κακία.
Αν ο δρόμος που οδηγάει στη λύτρωση σου είναι η αρρώστια, η ψευτιά, η ατιμία, χρέος σου να βυθιστείς στην αρρώστια, στην ψευτιά, την ατιμία, για να τις νικήσεις αλλιώς δε σώζεσαι.
Αν ο δρόμος που οδηγάει στη λύτρωσή σου είναι η αρετή, η χαρά, η αλήθεια, χρέος σου είναι να βυθιστείς στην αρετή, στη χαρά, στην αλήθεια, για να τις νικήσεις, να τις αφήσεις πίσω σου. Αλλιώς δε σώζεσαι.
Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά , ουδέτερη , πάνω από τα πάθη αρετή. Πάρα με άλλα σφοδρότερα πάθη.
Αφήνουμε την θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τα’ αυτιά μας να μην ακούσουμε τις Σειρήνες. Δε δενόμαστε από φόβο  στο κατάρτι μιας μεγάλης ιδέας, μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τις Σειρήνες. Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τις Σειρήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας .
Τούτη είναι σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!
Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!
Άκου την καρδιά σου και ακλούθα τον.
Σύντριψε το σώμα σου και ανάβλεψε: Όλοι είμαστε ένα!
Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.
Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατί ήσουν και συ και τώρα σε ακολουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.
Αγάπα το σώμα σου μονάχα με αυτό στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.
Αγάπα την ύλη απάνω της πιάνεται ο Θεός και πολεμάει. Πολέμα μαζί του.
Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ότι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν είναι να ΄σαι ελεύτερος , παρά να μάχεσαι για ελευτερία.
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!
Η επιχείρηση του Σύμπαντου , για μιαν εφήμερη στιγμή, όσο ζεις, να γίνει επιχείρηση δική σου. Τούτος είναι, σύντροφοι, ο καινούριος δεκάλογός μας!

Ν.Καζαντζάκης