Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο και στις Μυκήνες!

Εδώ και καιρό ήθελα πολύ να κάνω ένα ταξιδάκι μόνη μου!
Είναι κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου, έτσι μαζί με την ξαδέλφη μου την περασμένη Παρασκευή φύγαμε για το Ναύπλιο!
Θα μου πείτε δεν ήμουν μόνη μου αλλά εννοώ χωρίς την οικογένειά μου.Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να λειτουργούν μόνο μέσα στην οικογένεια και μαζί με αυτή. Το αλλάζω όμως αυτό!
Περάσαμε πολύ καλά, χαλαρώσαμε,γελάσαμε!
 Το Ναύπλιο είναι πανέμορφο και αν και έχω πάει πολλές φορές δεν το βαριέμαι ποτέ!Πάντα μου αρέσει να πηγαίνω στο Παλαμήδι, να περπατάω για ώρες στην παλιά πόλη και πάντα να επισκέπτομαι και τις Μυκήνες που έχουν μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον.Είναι ένας πολύ κοντινός και οικονομικός προορισμός για όσους θέλουν να αποδράσουν από την Αθήνα, αλλά και από τη Χαλκίδα η απόσταση ήταν μόνο δύο ώρες.
Μερικές φωτογραφίες από το Ναύπλιο:








Αλλά κι από τις Μυκήνες που απόλαυσα αυτή την περιήγηση απίστευτα!Θησαυροί ανεκτίμητης αξίας!












Κατά σύμπτωση είδα σχετικά με την ιστορία των Μυκηνών, την ανάρτηση από το μπλογκ της ομάδας Σείριος,δείτε την αξίζει!
http://seiriosteam.blogspot.com/2010/10/blog-post_25.html

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Ο πατέρας μου!



Αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες.
Είμαι περίπου πέντε ετών στην αγκαλιά του πατέρα μου.
Τον αγαπώ πάρα πολύ, από μικρό παιδί είμαστε πολύ δεμένοι και μοιάζουμε σε πολλά. Αλλά και πολλές φορές διαφωνούμε γιατί έχουμε και οι δύο το ίδιο πείσμα!
Από μικρή τον θαύμαζα παρά πολύ γιατί ήταν δυναμικός και  δημιουργικός.
Ήταν το δυναμικό μέλος της οικογένειας και ήθελα πολύ να του μοιάσω.
Είχα ανάγκη από ένα δυναμικό πρότυπο και ακόμα έχω.
Κι όταν φοβάμαι, σκέφτομαι ότι εμείς οι δύο είμαστε αγωνιστές και δεν το βάζουμε κάτω εύκολα!
Ήταν κι αυτός ένα από τα παιδιά της Κατοχής, μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στις δυσκολίες. Ξεκινούσε κάθε μέρα με τα πόδια από το χωριό (τη Δροσιά) και πήγαινε στη Χαλκίδα για να δουλέψει και να μάθει τη τέχνη του μηχανουργού.
Αγαπούσε τη «μουτζούρα», την λάτρευε!
Όταν τελείωσε τη θητεία στο στρατό, το 1959 έφυγε για την Αθήνα. Χωρίς τίποτα, χωρίς δραχμή, πήγε και με τη βοήθεια του θείου του που τον φιλοξένησε  για κάποιο καιρό, δούλεψε σκληρά και ασταμάτητα και παρόλο που είχε γνώσεις δημοτικού, πέτυχε το όνειρό του.
Έγινε ένας από τους καλύτερους μηχανικούς πλοίων και απέκτησε ένα από τα μεγαλύτερα μηχανουργεία στον Πειραιά.
Τον θαύμαζα τόσο πολύ που πήγαινα με την μητέρα μου στο μαγαζί και τον χάζευα όταν δούλευε.
Έπαιρνα το καρεκλάκι μου και τον κοιτούσα για ώρες να δουλεύει στον τόρνο. Μου φαινόταν σαν κάτι  μαγικό!
Θυμάμαι τα πάντα σκληρά και μουτζουρωμένα χέρια του, την μυρωδιά του σιδήρου, τα τεράστια πλοία που έβλεπα στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα όταν μερικές φορές μας έπαιρνε μαζί του για λίγο.
Ήμουν και είμαι πολύ υπερήφανη για τον πατέρα μου, που είχε τη δύναμη και πέτυχε το στόχο, το όνειρό του.
Γιατί το ήθελε με την ψυχή του και το πέτυχε, γιατί δε φοβήθηκε να προχωρήσει σε δύσκολες εποχές, στηρίχτηκε και πίστεψε αληθινά στον εαυτό του.
Ξέρω ότι όταν λειτουργώ χωρίς φόβο είναι ένα κομμάτι που έχω πάρει από τον πατέρα μου.
 Είναι ο δικός μου άνθρωπος που μου έχει σταθεί δίπλα μου σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου πραγματικά με αγάπη!
Και δεν ντρέπομαι να πω ότι αν και είμαι σε αυτή την ηλικία, μέσα μου όταν θέλω να πάρω δύναμη και να ξεπεράσω το φόβο μου για το οτιδήποτε αμέσως φέρνω στο μυαλό και την καρδιά μου τον πατέρα μου.

Τώρα πια έχει αποσυρθεί από τη δουλειά, συνταξιούχος πια, του αρέσει να συζητάμε ιστορίες από εκείνες τις εποχές, αλλά και από τον στρατό, τον ακούω και νιώθω τόσο υπερήφανη!
(Αν και τις έχω ακούσει αμέτρητες φορές, ξέρω πως αυτό τον κάνει τόσο χαρούμενο, που κάνω σαν να είναι η πρώτη φορά!)

Μπαμπά μου σε αγαπώ πολύ!!! Σε ευχαριστώ για όλα!


Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Εξαρτήσεων συνέχεια...



Δεν είμαι ο εαυτός μου αυτόν τον καιρό και το ξέρω.
Λειτουργώ με το μυαλό, διεκπεραιωτικά, το συναίσθημα έχει δευτερεύοντα ρόλο.
Υπάρχει κάπου κρυμμένο μαζί με την αληθινή Ειρήνη.
Τώρα υπάρχει ο φόβος, η ένταση,  η αντίσταση, η άρνηση για αλλαγή.
Πόσο εύκολα βλέπω τις εξαρτήσεις στους άλλους…
Έχω μια μεγάλη εξάρτηση εδώ και χρόνια…το φαγητό.
Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να απαλλαγώ από τα κιλά μου.
Υπήρχαν χρόνια που ήμουν αδύνατη και ένιωθα πολύ όμορφα, όμως μόλις συνέβαινε κάποιο σοβαρό γεγονός στη ζωή μου, έπαιρνα κιλά.
Ξέρω ότι δεν μου χρειάζονται πια τα κιλά, όμως εμμένω σε μια εικόνα που δεν έχει τίποτα από εμένα ουσιαστικά.
Κι αν ξαναγεννήθηκα στη ψυχή, το βάρος μου, μού στερεί πολλές από τις χαρές τις ζωής.
Κάποτε ήταν η «πανοπλία» για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους κινδύνους που είχα φτιάξει στο μυαλό μου.
Ήταν ένας τρόπος να υπάρχω, φοβόμουν πολύ την αγάπη.
Φοβόμουν τους ανθρώπους, φοβόμουν τη ζωή.
Ήταν ο τρόπος να τιμωρώ τον εαυτό μου για κάθε λάθος που έκανα, να δίνω στον εαυτό μου φαγητό λόγω έλλειψης νοήματος για να ζω, λόγω σύγκρουσης  συναισθημάτων.
Τώρα όμως; Γιατί δεν μπορώ να θυμώσω για αυτή την εικόνα που έχω ώστε να την αλλάξω; Κάπου με βολεύει ακόμα…κάπου εξυπηρετεί το εγώ μου.
Άλλο ένα πρόβλημα που με απομακρύνει από το στόχο μου, είναι η έλλειψη πειθαρχίας. Δυσκολεύομαι να βάλω όρια στον εαυτό μου, για αυτό χαόνομαι και αυτοπεριορίζομαι.
Μάθετε στα παιδιά σας να έχουν όρια από μικρά, έτσι θα μεγαλώσουν και θα είναι ελεύθεροι άνθρωποι.
Αχ Θεέ μου, τι να πρωτοαλλάξω στον εαυτό μου;